ထိုင်းတို့ရဲ့ရှင်ပြု ရဟန်းခံမင်္ဂလာအခမ်းအနား..

မင်္ဂလာပါရှင်~~~

ဘန်ကောက်ရောက်ခဲ့တဲ့အအချိန်က မတ် ဧပြီလ ဆိုတော့ ကျမတို့မြန်မာပြည်လိုဘဲ၊ရှင်ပြု ရဟန်းခံအလူ

တွေများပါတယ်။ ကျမသူငယ်ချင်းနေတဲ့ ဘန်ကောက် လေယာဉ်ကွင်းအသစ်ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသကလူတွေ

အလှူအဒါန်းလည်းရက်ရောကြပါတယ်။ အခမ်းအနားပွဲတွေကို အပတ်စဉ်မအားရဘူး။ ကျမတော့ ၂ ခုဘဲသွား ခဲ့တာ။အဲဒီအထဲက ဒီ ရဟန်းခံပွဲကပုံရိပ်လေးတွေနဲ့ ပြောပြရအုံးမယ်..မိတ်ဆွေတို့ရေ..

အလှူမသွားခင် ခြံရှေ့မှာ မနက်စောစော ဆွမ်းခံကြွတဲ့ဘုန်းကြီးကို တွေ့ရတာက ကြည်နူးစရာ............

က်မနေခဲ့ဖူးတဲ့ ၉နှစ် ကာလတခါမှ မသွားခဲ့ဖူးတဲ့ မကြုံခဲ့ဖူးတဲ့ ရဟန်းခံပွဲတခုပါ...။

ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမောင်ရှင်လောင်းအလှူတခုတော့ မလိုက်သွားဖြစ်ဘူး..အံသြစရာကောင်းတာက ညစာကို တရုတ်ထမင်းစားဝိုင်းနဲ့ကျွေးတယ်တဲ့။ ဘတ်သိန်းချီအကုန်ခံတယ်ဆိုဘဲ..ဝိုင်းပေါင်း ၃ဝဝ ကျော်တယ်..

စတိတ်ရိူးပွဲလည်းပါတယ်။

ကျမကျိုင်းမယ်မှာနေတုံးကသူငယ်ချင်းမင်္ဂလာဆောင်တော့ ရွှာဖက်ပိုင်းကပါ.. ကောက်ညှင်းပေါင်းဆန်၂အိပ်တောင်ကုန်တယ်ဆိုဘဲ..ကျိုင်းမယ်ကထိုင်းတွေက ကောက်ညှင်းဘဲစားကြတာများတယ်လေ။
စတိတ်ရိူးနဲ့ ပွဲဈေးတန်းနဲ့အရမ်းစည်ဘဲ..တရွှာလုံးမီးခိုးတိတ်လာကြတာ.. ၃ ရက်တိတိကျွေးတယ်..😄

ခုလည်း ခပ်ဆန်းဆန်း ရဟန်းခံပွဲတခုခေါ်သွားမယ်လေ...(အပေါ်ကဓါတ်ပုံတွေက အလှူပွဲတွေ သင်္ကန်း

ပရိက္ခရာတွေပြင်ဆင်ထားတာပါ..)

ဘန်ကောက်မြို့လို့ ဆိုပေမဲ့တောအလှူလို့လည်းပြောလို့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေရာက နဲနဲကျေးလက်ဆန်တယ်..

ပျော်စရာကောင်းလှပါတယ်။အလှူ ကျင်းပရာ ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲဝင်ဖို့ ကားထားတဲ့နေရာမှာလည်း ဗာလံ

တီယာ ကိုကိုကြီးတွေကဝီစီ..တရွှီးရွှီးနဲ့မူတ်လို့..လူတွေအများကြီးဘဲ..

ရောက်တာနဲ့ ရဟန်းလောင်းလျှာတွေကိုဆံစဖြတ်နေပြီ။

ထိပ်ဆုံးကတော့ ဘုန်းကြီးတွေက စပါတယ်..လာသမျှလူတွေကို ဝေဖို့ ကပ်ကျေးအသေးလေးတွေ ခြင်း

ငယ်လေးထဲမှာ ထည့်ထားတာတွေ့ရတယ်..။

 ပြီးတော့ ရဟန်းလောင်းတွေရဲ့မိဘဆွေမျိုးတွေပေါ့..အားလုံးတန်းစီရတယ်..

ဘာယဉ်ကျေးမူ့ထုံးစံလည်း မယ်ငီးမသိ..သူငယ်ချင်းကိုမေးတော့လည်း..ဒီလိုဘဲလုပ်ကြတယ်..တဲ့..

 ရဟန်းခံမဲ့ (ဆံဖြတ်ခံ)ပုဂ္ဂိိုလ်ဘေးမှာ ကြာဖက်နဲ့ လူတယောက်စီ ကိုင်ပြီးစောင့်နေပါတယ်..။

သူတို့ကလက်အုပ်လေးတွေချီလို့..

 ဆံဖြတ်မဲ့သူလည်း လက်အုပ်ချီ ခွင့်တောင်းပြီးဖြတ်..ပြီးဆုတောင်းပေးကြရပါတယ်..

 လူ ၃ဝလောက်ရှိမယ်နဲ့တူတယ်..တခါရှိခိုးလိုက်..

နဲနဲစတိလောက်ဖြတ်လိုက်..နဲ့ပေါ့၊ နောက်မှ ဆံပင်ကိုရိတ်ကြပါတယ်တဲ့..။ ကျမကတော့နောက်ဆုံးအချိန် အထိနေပြီးစောင့်ကြည့်ချင်တာပေါ့...သူငယ်ချင်းကပြန်မယ်ဆိုတော့လည်း..ပြန်လာခဲ့ရတာ..။

ဟော..ကိုကိုတို့..ဆံပင်ပုံလေး..ဂလိုဖြစ်သွားလေရော..ဟယ်..ကျမတခါမှမကြုံဖူးခဲ့ပါ။ ပထမဦးဆုံးအတွေ့

အကြုံပါဘဲရှင်..။

အဟမ်းဟမ်း..ပြီးတော့ ဘူဖေးမနက်စာပေါ့..ထမင်းကြိုက်သလောက်ခူးခဲ့..ဘာဟင်းတွေကြိုက်လည်းပြော

အားလုံးခပ်ထည့်ပေးလိုက်မယ်..။

 မုန့်တီလည်းရှိတယ်..။ကျမတော့ မုန့်တီဘဲတီးခဲ့ပါတယ်..ငါးနဲ့လုပ်တာ ..နမ့်ယာ လို့ခေါ်တယ်လေ.။

ပြီးရင်..အအေး..ဇီးဖျော်ရည် ချဉ်ပေါင်းသီးရည် ပန်းပွင့်ရည် အိုး..ထိုင်းအရည်ဖျော်မျိုးစုံ..ရေခဲမုန့်လည်း

ပါသေးတယ်ဗျား..

မနက် ရနာရီကျော်ဘဲရှိသေးပေမဲ့လည်း..အရမ်းပူတာဘဲ...

တရားနာရေစက်ချ ကနေ့လည်မှဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတို့က သွားစရာရှိတာနဲ့ ..အောင်မြင်စွာနဲ့ တပ်ခေါက်ပြန်လာကြပါတယ်..

ထိုင်းဇရပ်ကတော့ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့်အလွန်လှပနေတာအမှန်ပါဘဲ...

ကဲ...တနေ့နဲနဲပေါ့နော်...

အားလုံးဘဲရွှင်လန်းချမ်းမြေ့ကြပါစေရှင်~~~

မီးမီး

အိမ်နဲ့ဝေးနေသေးတဲ့သူတို့တတွေ...

မင်္ဂလာပါရှင်~~~

ကျမတို့လူသားအားလုံးတွေမှာအခိုက်အတန့်ဖြစ်ဖြစ် အမြဲတမ်းဘဲဖြစ်ဖြစ် တချိန်တခါတော့ အိမ်နဲ့ဝေးနေရ

တဲ့အဖြစ်မျိုးကြုံဖူးကြတာချည်းပါဘဲ..။ ခဏတဖြုတ်လေး ခရီးထွက်လာတာတောင် အိမ်ပြန်ရမဲ့အချိန်ဆိုရင်

တက်ကြွနေတာဘဲပေါ့..။အိမ်ရောက်လို့ ပါလာတဲ့အထုတ်လေးချ အိမ်ပတ်ပတ်လည်မကြည့်အားသေးဘူး

နီးရာထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်ချလိုက်ရတယ်ဆိုရင်ဘဲ ရေလေးတခွက်လောက်သောက်စရာမလိုတဲ့အမောပြေခြင်းကို ခံစားရတာအမှန်ဘဲ..။

တချိန်လုံးခရီးထွက်ခြင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းများစွာနဲ့ အပေါင်းအသင်းဖွဲ့နေရတဲ့ မယ်ငီးတော့ သွားရင်းလာရင်းနဲ့

အပေါင်းအသင်းရှာဖွေခြင်း ပညာကိုတော်တော်တတ်နေပြီဆိုပါတော့..ဒီတခါ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ၃လကြာ သွားခဲ့ပါတယ်။ ထိုင်းမှာဘဲ ၄၅ ရက်နေခဲ့ရပါသေးတယ်။ ကိစ္စများမြောင်လူတို့ဘောင် ဆိုတဲ့အတိုင်း ဘန်

ကောက်မှာလည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးဘယ်နေရလို့လည်း..ဟိုသွားဒီသွားနဲ့ ထိုင်းသူငယ်ချင်းရှိတဲ့ စက်ရုံဖက်ကိုရွှေ

ဧည့်သည်အဖြစ် ခဏခဏသွားအိပ်ပါတယ်။ သူ့စက်ရုံက သုဝဏ္ဏဘူမိလို့ခေါ်တဲ့ဘန်ကောက်ကလေယာဉ် ကွင်းအသစ်ဖက်မှာပါ။ သူတို့လည်း စက်မူ့ဇုံတွေကအများသား..အများသိကြတဲ့တဲ့အတိုင်း စက်ရုံလုပ်သား

အားလုံးရဲ့ ၅ဝ % ကျော်က မြန်မာပြည်ကများလားတောင်ပြောရမလောက်ပါဘဲ..။ စကားမစပ်ကျမသူငယ် ချင်းစက်ရုံအကြောင်းတခါက ဒီမှာ ရေးဖူးပါသေးတယ်။ သူငယ်ချင်းက သူကလည်းအတင်းခေါ်တယ်။ ပြီး

ဘယ်တော့မှမအားဘူး..မယ်ငီးကတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တရွှာလုံးပတ်လည်နေတာ

ပေါ့...။အနီးအနားက ဈေးသွားတယ် တခြားစက်ရုံတွေခြေဆန့်တယ် ပတ်ဝန်းကျင်တဝိုက်က မြန်မာနိုင်ငံ ကလာတယ်ဆိုတဲ့ အဆောင် အခန်းတွေ လိုက်လည်တယ်..။သွားလေးဖြီးပြပြီး အတင်းဝင်ရောတယ်..။

အင်တာဗျုးတွေ ဗျုးခဲ့တာပေါ့...။

တချို့အကြောင်းအရာတွေလည်း မျက်ရည်လေးလည်ပြီး နားထောင်ခဲ့သလို။ တချို့အကြောင်းအရာတွေကို

လည်း လိုက်မမှီနားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့တွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်လည်း များများစားစားမရှိကြပါဘူး..။နေနိုင်သ

လောက်တော့နေကြမယ်..ဆိုတာချည်းပါဘဲ..။ ဘန်ကောက်ကိုလာဖို့ နယ်စပ်ကို လမ်းလျောက်ပြီး ၃ရက် လာရတာတို့ဘာတို့က အများဆုံးပါဘဲ..။ နေထိုင်ခွင့်လက်မှတ်ရဖို့ ပွဲစားဘတ်ခြင်းခံရသူများ ပွဲစားကူညီလို့

ဒီလိုဖြစ်လာတယ်ဆိုသူများလည်းမရှားပါ။ ပွဲစားဆိုတာကလည်း ကိုယ့်နိုင်ငံသားအချင်းချင်းပါဘဲ..။တခုပြော

စရာရှိတာက ကျမကို ဘာလူမျိုးလည်းမေးပြီး ရှမ်းလို့သိထားပေမဲ့၊ သူတို့ပြောပြောနေတဲ့ရှမ်းဆိုတာက ဒီက

ထိုင်းတွေကိုခေါ်နေတာဖြစ်ပြန်ရော...ကျုပ်မယ်ငီးတော့ နားတွေပါးတွေလည်ကုန်ပေါ့...။

များသောအားဖြင့် နယ်စပ်က တိုင်းရင်းသားတွေများပါတယ်..။ရခိုင်တွေလည်းရှိတယ်။ ကိုယ့်တူရာတူရာ

တိုင်းရင်းသားအချင်းချင်းစုနေကြတာဘဲ။ ဟို..ဖက်စက်ရုံက ကရင်တွေ၊ ဒီအောက်ဖက်က မွန်တွေ၊ ဒီလို

ပြောတတ်ညွှန်းတတ်ကြပါတယ်။ ကျမတို့နိုင်ငံ ဆိုတာကလည်း တိုင်းရင်းသားပေါင်း ၁၃ဝ ကျော်တောင်ရှိ တာဆိုတော့ စည်းလုံးညီညွတ်မူ့မရှိကြဘူးလို့ ပြောရခက်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မွေးရပ်မြေကနေ တမိုင်

လောက်ဝေးတာနဲ့ တူရာမျိုးနွယ်စုချင်းဘဲ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်ကြတာ တက္ကသိုလ်ကောလိပ်တက်ဖူး

ကြတဲ့သူတွေပိုသိမှာပါ..။ ကျောင်းတုံးကဆို ဟိုရှမ်းအုပ်စုလေ..ဒီချင်းအုပ်စုလေ..နဲ့ဒီလိုပါဘဲအုပ်စုလိုက်ဖွဲ့

နေခဲ့ဖူးကြတာချည်းပါဘဲ။

ကျမသူငယ်ချင်းစက်ရုံက မြန်မာနိုင်ငံသားတွေပါ

သူတို့တွေကျမကိုတွေ့တွေ့ချင်းမေးတတ်ကြတဲ့ မေးခွန်းက ခင်ဗျားဘာစာအုပ်နဲ့နေတာလဲ..တဲ့။ တရားဝင်အ လုပ်လုပ်ခွင့်လက်မှတ် ပတ်စ်ပို့ကိုပြောတာနေမှာ..။ သူတို့စာအုပ်အကြောင်းကို အားပါးတရ ရှင်းပြနေကြပါ

တယ်။ သက်တမ်းတိုးကတော့ ပွဲစားနဲ့ဘဲတိုးခိုင်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း၊ ထိုင်းအစိုးရ ဆက်ခွင့်မပြုရင်တော့

ပြန်ရမှာပေါ့..လို့ဆိုပါတယ်။ သူ့အခန်းအနီးနားက စာအုပ်နီကိုင်ထားတဲ့ သူတို့ထက် အဆင်ပြေနေတဲ့ လူ ၃

ယောက်ကိုလည်း လိုက်ပြပါတယ်။ သူတို့က အဆင်ပြေမှာပေါ့..ကိုယ်ပိုင် လက်တွန်းလှည်းနဲ့လမ်းတကာ

မုန့်လိုက်ရောင်းနေတဲ့ အချားဟဲတွေကိုး..။ သူတို့ကြတော့ တမျိုး နဲနဲအဆင်ပြေတာနဲ့ သူတို့အမျိုးတွေကို

လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီ..။ သူကတခြားအဆင့်တက်သွားရင် သူ့နေရာကို သူ့အမျိုးအနွယ်တွေကိုဘဲ ပေးထားခဲ့တာ

လေ။ ဒါကြတော့ ကျမတို့ မြန်မာနိုင်ငံသား တိုင်းရင်းသား ၁၃ဝကျော်တွေမှာ မရှိတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်တ

ခုနေမှာပေါ့နော်...။

သူတို့တော့ ပျော်ရွှင်နေကြပါတယ် သူဋ္ဌေးသဘောကောင်းတယ်တဲ့

တရားဝင်စာရင်းအရ ထိုင်းမှာမြန်မာနိုင်ငံသား ၂သန်းကျော်ရှိတယ်တဲ့။ အင်း..အတွေ့အကြုံအရ တရားမဝင်

စာရင်းလို့မယ်ငီး ပြောပါရစေ.. ၄ သန်းလောက်ရှိမှာ။ဒါနဲ့..သူတို့မဲကပေးတဲ့ကိစ္စ ဘဘတို့ဘယ်လို စီစဉ် ထားကြကြောင်း..သိချင်သား..ဟီး...။ သူတို့ ဘဝတွေကိုဆိုင်ရာတာဝန်ရှိကြီးများ အရေးတယူ ဆောင်ရွှက်

ပေးဖို့ခေါင်းထဲမရှိပေမဲ့၊ မဲကိစ္စမှာတော့ ပြီးတောင်ပြီးလောက်ပြီနဲ့တူတယ်..အဟီး..နဲနဲလောက်ရှည်ကြည့်

တာပါ.. း)))) ထားပါလေ..ပြန်ဆက်ကြည့်ရအောင်..ဘာဖြစ်လို့မယ်ငီးက ၄သန်းလို့ပြောတာလဲ..ဆိုတော့

အဲ့နားပတ်ဝန်းကျင်က အိမ်ယာစခန်းအကြီးကြီးပါဘဲ..ဆောက်လုပ်ရေးခွင်တခုမှာ မြန်မာလုပ်သားချည်းဘဲ

၄၅ဝ ကျော်ပါတယ်။ သွပ်မိုး သွပ်ကာ တန်းလျားရှည်ထဲမှာ ခလေးရောခွေးရော ဆိုသလိုပါဘဲ..ပြွတ်သိတ်

နေကြရတယ်။ ညနေအလုပ်ဆင်းရင် ပစ်ကပ်ကားနောက်က ကုန်ပစ္စည်းများစွာနဲ့ ရောင်းချတဲ့ ကုန်စုံဆိုင်

ကား ၄-၅ စင်းက ဆိုက်လို့။ သူတို့လေးတွေက တိုးဝှေ့လုပ်ယက်ဝယ်နေကြတယ်..။ မြင်ခဲ့ ဓါတ်ပုံရိုက်

ခဲ့ပေမဲ့ မတင်ချင်ဘူး..ရင်ထဲမှာမကောင်းဘူး..။ တန်းတူညီတူ အခွင့်အရေး လူ့အခွင့်အရေး ဆိုတာ ကိုယ့်

နိုင်ငံမှာ အများနဲ့အတူမရကြတာ..ခုလို သူများနယ်မြေမှာ အနှိမ်ခံ လူတန်းစားတရပ်အနေနဲ့ မြင်တွေ့ရတာ

တော့ တကယ်ဘဲ သနားတယ် ကိုယ်ချင်းစာတယ်။ တခြားလှေဆိပ် ကမ်းနားက ငါးဖမ်းသဘောၤပေါ်မှာ

လုပ်ရတဲ့သူတွေဆိုပိုဆိုးတယ်..တဲ့။

ကျမသူငယ်ချင်းက နေ့လည်စာထမင်းချက်ကျွေးတယ်လေ ကောင်မလေးတွေပျော်တာပေါ့

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှာလုပ်နေတဲ့ အကိုလေး ၂ယောက်နဲ့စကားပြောဖြစ်ခဲ့သေးတယ်..။ သူဋ္ဌေးက ကမ္ဘော

ဒီးယားဖက်မှာ ကန်တရိုက်ရတော့ သူ့ကိုပါ အဲ့ဖက်ခေါ်သွားတယ်တဲ့ နောက်မြန်မာနိုင်ငံသားတယောက်နဲ့

ပေါ့..။ နယ်စပ်မှာဘဲ လှည့်ပြန်လာခဲ့ရတယ်လေ..။ သူတို့စာအုပ်က ဒီနိုင်ငံတွင်းမှာဘဲ လုပ်ရမှာမို့လို့တဲ့...။

သူတို့တွေ အားလုံး တလဘတ် တစ်သောင်းဝန်းကျင်လောက်ဘဲရတာ..။ မြန်မာငွေနဲ့ ၃သိန်းလောက်နေ

မှာပေါ့..။ တချို့လည်း မြန်မာပြည် ပြန်လာကြတယ်..။ လယ်လုပ်ခြံလုပ်နဲ့ ပါလာတဲ့ပိုက်ဆံပြောင်သွားလို့

ဒုံရင်းနေရာကိုဘဲ ပြန်ရောက်လာကြတဲ့သူလည်းမရှား..။ ခလေးမွေးပြီး အဖိုးအဖွားနားအပ်ထားလို့..ပြန်လာ

ကြတဲ့လူလည်းရှိတယ်။

တနေ့နဲနဲလောက်နဲ့ ဆက်ကြသေးတာပေါ့..ရှင်.......

ဒီအပေါ်ပုံက ကျောက်မျက်သွေးတဲ့နေရာပါ..အလုပ်သမားထောင်ချီပြီးရှိတယ်..။ ဝင်းကြီးက ကြီးမားကျယ်

ဝန်းလှပါတယ်..။

ရှေ့တည့်တည့်မှာတော့ ဈေးတခုရှိပါတယ်။ တချို့ဆိုင်မှာ..မြန်မာစာနဲ့တောင်ရေးကပ်ထားတာတွေ့ရတယ်

ကျမတောင် ချည်ပေါင်ပင်တွေဝယ်ခဲ့ပါသေးတယ်..၁ဝ ဘတ်မှ ၃စည်းတောင်ရတာ..ဈေးချိုလိုက်တာ...

သူတို့တွေလည်း အိမ်နဲ့ဝေးနေကြသေးသလို ကျမလည်း အိမ်နဲ့ဝေးနေပါသေးတယ်...တနေ့တော့ တနေ့ပေါ့

ကိုယ်တို့ရဲ့..တနေ့တော့ ရောက်လာမယ်ဆိုပြီး လျောက်လှမ်းနေကြတဲ့သူချည်းပါဘဲလေ...

အားလုံးဘဲရွှင်လန်းချမ်းမြေ့ကြပါစေရှင်~~~

မီးမီး

ခေါင်မိုးမလုံတော့..

မင်္ဂလာပါရှင်~~~

တနှစ်တခါထိုင်းကိုရောက်ရင်အမြဲမြင်ရကြားရအဖန်တရာတေနေပါပြီ။ ထုံးစံအတိုင်းကိုယ်တို့ဆီကနဲ့နိူင်းယှဉ်မိတာပေါ့။ ဟိုး.အဝေးကြီးက တိုးတက်နေတဲ့ နိုင်ငံတွေ အနောက်နိုင်ငံတွေ နဲ့ မယှဉ်ကြည့်ရဲပါဘူး။မမျှော်လင့် မော်ဝင့်လို့တောင်မကြည့်ရဲခဲ့ပါဘူး။ စိတ်ထဲဆင်းရဲလွန်းလို့ပါ။ လူချင်းတူပေမဲ့ ဘာလို့များ ငါတို့ကအနှိမ်ခံ အားငယ်သိမ်ငယ်နေရတာလည်း..ဒါကိုလည်း အမြဲအတွေးဝင်မိပါတယ်။

ကဲ..တနှစ်တခါလောက်တော့ မြင်တာလေး နိူင်းယှဉ်ပြောပြမယ်လေ။ဒီလို..ရှင့်..။ ကျမတို့ အမေရိကားကနေ ထိုင်းကို Non immigrant visa multiple re entry permit နဲ့ဝင်လာတာပါ။ အရင်တုံးကတော့ ထိုင်းမှာ Permanent resident ကြီးပေါ့လေ။ ခုတော့ ဟိုးဖက်က resident ဆိုတော့ ဒီဖက်ကိုဖြုတ်လိုက်တာနောက်မှ ပြန်လိုချင်လို့ ပြန်လျှောက်တယ်ဆိုပါတော့..။ အဝင်တုံးက ၃ လထုပေးလိုက်တော့ ဒီဖက်မှာ visa status ချက်ချင်းပြောင်းလို့မရဘူးတဲ့။ အနဲဆုံး visa ၄၅ ရက်ကျန်မှ စလုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့ နွေပူပူမှာ မယ်ငီးလည်း ဟတ်ကော့ကြီး ဒီမှာသောင်တင်နေပါတယ်။ အရင်တုံးကဟာတွေလည်း အနိစ္စသဘော

ကိစ္စချောသွားပြီဆိုတော့ စာရွှက်စာတမ်းအစကနေပြန်လုပ်ရတာပေါ့လေသူတို့အစိုးရရုံးတွေ ပြေးရတာပေါ့။ 

ကျမတို့က တခြားနိုင်ငံမှာ(ယောက်ကျားရဲ့အလုပ်လိုအပ်ချက်အရ)သွားနေရပေမဲ့ ထိုင်းမှာ ထိုင်း visa extension တနှစ်တခါလုပ်ရတယ်။ သူကထိုင်းအခြေစိုက် အနောက်နိုင်ငံတခုရဲ့ကုမ္မဏီမှာအလုပ် လုပ်တာကိုး..။ သက်တမ်းတိုးဖို့ one-stop services center ကိုသွားရပါတယ်။ သူတို့ကုမ္မဏီ HR ဖက်ကအားလုံးစီစဉ်ပေးရပါတယ်။ အားလုံးပြီးမှ ကျမတို့ကိုချိန်းပြီး အဲ့နေရာကိုလာခိုင်းတာပါ။ သူတို့ကုမ္မဏီက ကုမ္မဏီကြီးဆိုတော့ ကျမတို့အပြင် တခြားနိုင်ငံခြားသားတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ လိုက်ပါဆောင်ရွှက်ပေးတဲ့လူမှာတောင် လက်ထောက်ကပါရသေးတယ်။ စာရွှက်စာတမ်းတပုံတခေါင်းပါတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကြီးထမ်း 

လို့ပေါ့။ ဟင်း...အဲ့ဒီတုံးက ဓါတ်ပုံရိုက်ထားဖို့မေ့သွားတယ်။ အဲ့ ဒီနေရာက ရင်းနှီးမြုပ်နှံမူ့ကြီးမားတဲ့ ဘတ် သန်းပေါင်း ၃ဝ အထက် ရှိတဲ့ ကုမ္မဏီတွေကိုမှဝနဆောင်မူ့ပေးတာပါ။ သူတို့ပြတဲ့စာရွှက်စာတမ်းနေရာမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပြီး ထိုင်စောင့်နေရုံပါဘဲ။ 

one stop service center

လေအေးစက်တွေစိမ့်အောင်အေးလို့ အနံမရှိသော ရေအိမ်တွေသပ်သပ်ရပ်ရပ်( ဒါကအရမ်းအရေးကြီးတယ်လေ) နဲ့ ကွန်ပြူတာတွေရှေ့မှာ အလုပ်ရူပ်နေတဲ့လူဝင်မူ့ကြီးကြပ်ရေးဌာနကဝန်ထမ်းတွေကလည်း ဗျူဌာစွာဖော်ရွှေပြီးအပြုံးမျက်နှာလေး

တွေနဲ့ အားလုံးကိုဆက်ဆံပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ နိုင်ငံခြားသား မိသားစုတွေအများကြီး ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ Company HRတွေနဲ့ လာကြတာပေါ့လေ။အမျိုးသား Company HR ကလူ အရင်ကြိုရောက်ပြီး Queue တိုကင်နံပါတ် ယူထားပေးတယ်လေ။ ကိုယ့်အလှည့်ရောက်မှ လဝက အရာရှိ ကိုဝင်တွေ့ရပါတယ်။ 

အဲ့ဒီမှာ တခုပြောပြချင်တာ..ကျမတို့စာရွှက်စာတမ်းထဲက အရေးကြီးတာတခုကလက်ထပ်စာချုပ်ပါမူရင်းမြန်မာရော နိုကြီလုပ်ဘာသာပြန်ထားတဲ့ မြန်မာ့နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနကတံဆိပ်တုံးကြီးခပ်နှိပ်ထားတဲ့စာရွှက်ပေါ့။ ကျမမိတ်ဆွေများမြင်ဘူးကြမှာပါ A4 size မဟုတ်တဲ့ ခပ်ရှည်ရှည်နဲ့ခေါက်ရခက်တဲ့ legal size 216mmx340mm( 8.4"x14") စာရွှက်ပါ။ ထိုင်းမှာရှိတဲ့မြန်မာသံရုံးကလည်း လက်မှတ်ထိုးတံဆိပ်တုံး ထုထားရပါသေးတယ်။တနိုင်ငံသွားတိုင်း ဘာ
သာတခုပြောင်း နိုတြီလုပ်လိုက် ဟိုကတုံးထု ဒီကတုံးထုနဲ့ အ မြဲတမ်းလုပ်လွန်းလို့ မူရင်းစာရွှက်လေးကလည်း ခပ်နွမ်းနွမ်းနဲ့ အောက်အနားတွေလည်းဖွာလံကြဲနေပေါ့။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် စုတ်ပြတ်သတ်လို့ပေါ့ရှင်..😁

ပထမဆုံး အရာရှိမမလေးရဲ့ အခန်းထဲဝင်တော့ (ဘယ်နေရာသွားသွား HR ဖက်ကထိုင်းတယောက်လိုက်ပေးတယ်လေ) အရာရှိမကလည်း အဲဒီထိုင်းနဲ့ဘဲ စကားပြောတာပါ။ ကျမတို့ကိုတော့ ပြုံးပြတခုဘဲလုပ်တာပါ။ သူကစာရွှက်စာတမ်းတွေတပုံတခေါင်းကိုလှန်လှော်ကြည့်ရူလက်မှတ်တွေထိုးပေးရတယ်လေ။ သူကကျမရဲ့ ချိနဲ့နေတဲ့စာရွှက်လေးကို တရိုတသေလေးကိုင်တွယ်ရင်း HRကောင်လေးကို လှမ်းပြောပါတယ်။ ဒီလိုအနေအထားစာရွှက်ဆိုရင် ဘယ်နိုင်ငံကဘဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြန်မာပြည်ကတော့ငါလက်ခံတယ်။ ဒီလို စာရွှက်လေးရဖို့ ရန်ကုန်ကနေတဆင့် (လွန်ခဲ့သော ၁ဝနှစ်နီးပါးကအချိန်ပါ)လူကိုယ်တိုင်သွားရတာတဲ့။ နေပြည်တော်ဆိုတဲ့နေရာတခုကို တနေကုန်ကားစီးပြီးသွားရသေးတယ်တဲ့ ။ တနေ့ထဲနဲ့ လည်းမရဘူးလို့ ဆိုပါသတဲ့။ ခုနက စာရွှက်စာတမ်းညစ်ပတ်နေလို့ ဂျပန်တတွဲကိုအသစ်ပြန်တောင်းခိုင်း လိုက်တယ်လို့ဆိုတယ်။

ဟင်း...ဒီလဝက မမ ဘယ်လိုလုပ်အားလုံးကို သိနေ လည်းမသိဘူး ..နောက်ဆုံးတခွန်းက နားထဲကနေ ထွက်ကိုမထွက်ဘူး"သူတို့ဘဝတွေက သနားစရာကောင်း
လိုက်တာ"..တဲ့။ မယ်ငီးထိုင်းစကားတတ်တာမပြောခဲ့သလို သွားလေးဖြီးလို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာပေါ့လေ..။ အစကတော့ တကဲ့ကုမ္မဏီကြီးတွေမို့ စပယ်ရှယ်(ဒီ..

ရှယ်ဆိုတဲ့စကားက ကိုယ်တို့ဆီမှာ အန်မတန်မှ အသုံးများတာကိုး..) ဝန်ဆောင်မူ့ပေးတယ်လို့ထင်ခဲ့တာ..။ လူသိပ်မရူပ်တဲ့ရုံးနဲ့ကုမ္မဏီကြီးတွေကိုသူတို့ကတရက်ထဲနဲ့အပြီးလုပ်ပေးတဲ့နေရာတဲ့။နောက် အမျိူးသားက အမေရိကားဖက်က ဌာနကိုပြောင်းရွှေ့သွားတော့ ကိုယ်တို့လည်း အဲ့နေရာကိုတာတာလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျမတို့ ၄နှစ်အတွက် ၄ခါလောက်သွားလိုက်ရပါတယ်။ 

(အော်..နေပူတော်က နိုင်ငံခြားရေးဌာနမှာ တံဆပ်တုံးသွားထုတာကိုတော့ တခါက တနေရာမှာ ပါးပါးလေးပြောဖူးပါတယ်ခုလည်းကြုံတုံး ထပ်ပြောပြအုံးမယ်) 

ကဲ..ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတည်းက ဒီလိုvisa extension ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နောက်အစိုးရရုံးထပ်သွားရပါတယ်။ဒီတခါတော့ one stop service မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီကအလုပ်နဲ့မသက်ဆိုင်တော့ဘူးလေ။ ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ်ဆိုတော့ အများသူဌာတွေ အသုံးပြုတဲ့ရိုးရိုး လဝကကို ဘဲသွားတာပါ။ ထိုင်းမှာနေတဲ့သူတွေအားလုံး

တော့သိကြမှာပါ။ Government complex Bangkok ဆိုတာလေ။ Chaeng Watthana လမ်းမပေါ်မှာရှိတော့ Chaeng Watthana Government Complex လို့လည်းခေါ်ကြပါတယ်။ ထိုင်းဘုရင့်သက်တော်၈ဝပြည့်နှစ်အတွက်အမှတ်တရ သက်ဆင်အစိုးရလက်ထက်မှာဆောက်လုပ်ခဲ့တာပါ။ 

အဆောက်အဦရဲ့အတွင်းပိုင်း

မြေအကျယ်(929,800 m2)ပေါ်မှာ စုစုပေါင်းဆောက်လုပ်ချိန်၃နှစ် နဲ့ ဘတ်သန်းပေါင်း ၂သောင်းကုန်ကျခဲ့တယ်တဲ့။ ထိုင်းလို rai ဆိုတာဗမာလိုမြေဧကကိုဆိုလိုတယ်ထင်တာဘဲ။ ဒါဆိုရင် မြေဧကပေါင်း ၃၄၉ ဧကကျယ်ဝန်းတယ်ပေါ့။ အဆောက်အဦနေရာကိုဇုံ ၃ဇုံနဲ့ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားပြီး ဇုံအေ Zone A(110 rai ) Zone B(197 rai) Zone C(152 rai) စီရှိကြပါတယ်။ A နဲ့ B ကိုအစိုးရရုံးဋ္ဌာနတွေအတွက်သုံးပြီး ကျန်တဲ့C ကိုတော့နောက်ပိုင်းတိုးချဲ့လာမဲ့ နေရာနေအတွက်လျှာထားပါတယ်။

မယ်ငီးဘာတွေများလျှောက်ပြောနေပါလိမ့်လို့မထင်ပါနဲ့။အထူးသဖြင့်ရွှေမြို့တော်

ထဲမှာအစိုးရရုံးတွေအတွက်နေရာအခက်အခဲရှိတာ နိုင်ငံတိုင်းမှာပါ။ တဖြေးဖြေးနဲ့ စီစဉ်ပြီးပြောင်းရွှေ့ယူကြရတာချည်းပါဘဲ။ နယ်သာလန်နိုင်ငံမှာအစိုးရရုံးရောအ

ထူးသဖြင့် ပုဂ္ဂလိကရုံးခန်းကုမ္မဏီတွေပေါ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့လူဦးရေ(ဒါလည်း 

ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပါဘဲ) ထက်ပိုရင်ဂိုးထူ မြို့ပြင်ပါဘဲ။ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တခုမှာ အားလုံးတစုတစည်းမှာဖွင့်ကြရပါတယ်။ of course !!! အမှန်ဘဲပေါ့ရှင် သွားရေးလာရေးအတွက်လည်း ဘတ်စ်ကား ရထားအရမ်းလွယ်ကူချောမောစွာ အစိုးရကစီမံပေးထားပါတယ်။ လူတိုင်း ရုံးပြင်ကန်းနားမသွားချင်ကြပေမဲ့လည်းဆက်သွယ်မူ့တခုစီအတွက်အလုပ်ကိစ္စများပေါ်လာရင်လည်း ပြေးရတာပါဘဲ။ တိုင်း

ပြည်တခုမှာ လူဦးရေသန်းပေါင်းများစွာရှိတော့ တယောက်ကို တခါဘဲလာရတယ်ထား..တွက်ကြည့်ပါရှင်..။ အုပ်ချုပ်သူအစိုးရ များကလည်း မိဘပြည်သူများကို (အဟိ..ပြောကြည့်တာ)ပြည်သူများအတွက် အစအစအရာရာ အဆင်ပြေအောင်

တွက်ချက်ပြီး အများပြည်သူတွေဆက်သွယ်လာနိုင်တဲ့ရုံးတွေကို စနစ်တကျ တည်ဆောက်ပေးကြပါ တယ်။ အဟား..နဲနဲအဝေးရောက်သွားပြန်ပြီ..ပြန်လာပါ...နီးနီးနားနားလေးထိုင်းမှာဘဲကြည့်ရအောင်...

ကဲ..နိုင်ငံခြားသားတွေ ဗီဇာတွေဘာတွေသက်တမ်းတိုးမယ် နိုင်ငံသားတွေ ပတ်စ်ပို့လုပ်မယ်..အားလုံးဒီကိုလာရတာပေါ့။ မြို့နဲ့နဲနဲလှမ်းပေမဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေ အဆင်ပြေပါတယ်။ BTS လို့ခေါ်တဲ့မိုးပျံရထားလိုင်းလည်းအကြီးအကျယ်ချဲ့ဆောက်နေပါပြီ။ ဒါကတပိုင်း..အထဲဝင်သွားတော့ အပြင်က ပူလောင်တာတွေ ခဏမေ့ထားလို့ရတယ်..အဲးယားကွန်းကြီးက အေးစက်လို့ စားသောက်ဆိုင်က သပ်သပ်ရပ်ရပ် လူတွေနားနေဖို့စောင့်နေဖို့နေရာထိုင်ခင်းတွေက စီစီရီရီ..။ လဝက ထဲဝင်လိုက်ရင်လည်း သူ့ကောင်တာနဲ့သူ တိုကင်လေး ယူထိုင်စောင့် ကိုယ့်နံပါတ်နဲ့ကိုယ်။ ကြီးမားခန်းနားလှတဲ့အဆောက်အဦထဲမှာတော့ အကြောင်း

ကြောင်း ကိစ္စများစွာအတွက်လာရောက်ဆက်သွယ်ကြတဲ့ ပြည်သူတွေလည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ သွားလာနေကြတာပါဘဲ။ အရေးကြီးဆုံးတခုကဝန်ထမ်းတွေရဲ့ဆက်ဆံရေးပါ။ လူတွေကိုမအော် မငေါက်ပါဘူး မျက်နှာကြီးရှစ်ခေါက်မချိုးထားတာတော့ အမှန်ပါဘဲ..ဟိုးတုံးက one stop center က စပယ်ရှယ်နေရာမို့လို့ထင် ခဲ့တာ။ ဒီမှာလည်း အိုကေစိုပြေစွာပါဘဲရှင်။

နေပူတော် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဋ္ဌာနမှာ ထောက်ခံစာတို့ တံဆိပ်ခပ်တာတို့သွားလုပ်တုံးက သတိရတယ်..အပေါက်သေးသေးလေးရှေ့မှာ စုပုံတိုးခွေ့ ဘာမှန်းမသိ နေရာမရှိ သစ်ပင်အောက်ဖိနပ်ခုထိုင် မနက်ဖေါင်တင်ပြီးရင် တကယ်ဖင်ထောင်စောင့်ပေတော့။ ထမင်းသွားစားချင်ရင် ကယ်ရီဆိုင်ကယ်နဲ့သွား ပိုက်ပိုက်ကုန်

ဘယ်သွားလို့ ဘယ်နားနေရမှန်းမသိ။ ကျမရန်ကုန်ကနေတူလေးတယောက်ကားမောင်းပို့ပေးတာ မနက်၅နာရီကတဲကထလာရတယ်။ လူကအိပ်ချင်မူးတူးနဲ့။ သူ့က အီအား(ရှမ်းလို အဖေ့ညီမကိုအဒေါ်လို့ခေါ်တာ)ရောက်ပြီပြောတော့ အဲ..တိုက်ပေါ်တီကိုတည့်တည့်သာမောင်း..ဘယ့်နှယ်အိမ်သာရှေ့လာရပ်တာလည်းလို့

ပြောတော့ သူကဟုတ်ဖူးတဲ့။ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဋ္ဌာနဂိတ်ပေါက်စောင့်တဲလား..လို့ကျမကပြောတော့ သူက ပြုံးစိစိ..ဆင်းပါအီအား..ဖေါင်အရင်ပြေးတင်..ဆိုတော့ ဖေါင်ကြီးတင်ဖို့ ဖင်ကြီးထောင်လို့ ဟီး..အူယားဖား ယားပြေးရတယ်လေ..ဖယားဖယား....စာဖတ်နေသူကျမမိတ်ဆွေများ ရောက်ဖူးတဲ့သူ လက်ညိုးထောင် !!

အိမ်သာရနံ့နဲ့သင်းထုံနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်းမှာ ဇရပ်သာသာနေရာလေးတခုထဲက အခန်းငယ်..(အင်း ၅ပေပတ်လည်တောင်မရှိလောက်ဘူးနဲ့တူတယ်)တခုရှိပြီး အပေါက်ငယ်လေးလျှာထိုးတံခါးလေးလို လုပ်ထားတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်..။ အပေါက်မှာ လူတွေကစုပုံလို့ပေါ့..ဘာလာလုပ်တာလည်း အစ်မလေး...အမြန်လား..အပြည့်စုံပါရဲ့လား..ဘလားဘလားနဲ့ ကပ်ပြီးလာမေးတဲ့သူလည်းမရှားပေါ့။ လက်မှတ်ထိုးဆိုတော့ ဘာမှန်းမသိလက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ နောက်မှသိရတာ ဖောင်တင်ပြီးရင်ပြန်ပေးတဲ့အချိန်မှာ မှတ်ပုံတင်နဲ့တိုက်ပြီးကိုယ်ကဘဲပြန်ယူရမှာတဲ့။ ဇာတ်လမ်းတွေတော့အများကြီးပေါ့။ စျေးသက်သာချင်ရင်ရန်ကုန်ကနေ ညကတဲက ဘတ်စ်ကားစီး ရထားစီးလာ မနက်အစောကြီးရောက် ကားဂိတ် ဆိုင်ကယ်ဂိတ်ရုံးပေါက်ဝမှာ စောင့်ပေတော့ ရုံးချိန်ဖွင့်တဲ့အထိ။ ပြီးရင် ဆိုင်ကယ် ကားဌားပြီး ကားဂိတ်ဆီအမြန်ပြေးပေတော့နို့မို့ရင် ကားမမှီ ညအိပ်ရရင် ဟော်တယ် တည်းခိုခန်းခကုန်ရအုံးမယ်။ လူသက်သာချင်ရင်တော့ ကား စီးလုံးမနက်ကတဲကဌားလာ ညနေစောင်းမှပြီးရင် ရန်ကုန်အမြန်ပြန်မောင်းသွား။ ကျမတော့၂ခါကြုံဖူးတယ်။ ပထမ တခါတော့ ကိုယ်ကအချဉ်လေ.. ၃သိန်းကျပ်တိတိကားခပေးရပါတယ်..။ ဆိုလိုချင်တာက မလွယ်ဘူး ဆိုတာပါရှင်။

အစိုးရဝန်ကြီးဋ္ဌာနရဲ့လိုအပ်ချက်ရှိနေသူတွေအားလုံး ပြည်သူတွေအားလုံးဆိုပါတော့ အချိန်ကုန်လူပမ်း ရန်ကုန်ကနေ များသောအားဖြင့်လည်း ရန်ကုန်ကနေလာကြတာကိုး..(မြန်မာနိုင်ငံလူသားအားလုံးနေပူတော်မှာမနေကြပါဘူးရှင်) တဆင့်လာကြရတာ လူတဦးချင်းရဲ့ အချိန်တွေလုပ်အားခ ငွေကြေးတွက်ချက်ပြီး 

တနှစ်ဘယ်လောက်ဆုံးရူံးသွားတယ်ဆိုတဲ့ စာရင်းလေးတခုတောင်ထုတ်ပြန်ပေးလိုက်ချင်ပါရဲ့။ ရန်ကုန်ဆိုတာ အစိုးရကိစ္စနဲ့ဘဲလာလာ စီးပွားရေးကိစ္စဘဲဖြစ်ဖြစ် ရောက်ခဲ့ရင်ရွှေတိဂုံဘုရားဖူးမယ် တခြားအထင်ဂရနေရာတွေမှ အများကြီး။ ဒီ..ပူတော်ကြီးကိုတော့ ဟွန့်..ဆက်မပြောချင်တော့ပါဘု့..ရွှေညဏ်တော်စူး

ရောက်သောလူသားကြီးများရဲ့မဟာဦးနှောက်လေးကိုဘဲ ဂွနဲ့ဂလှော်ပြီး ဖွင့်ကြည့်ချင်ထှာ..အေ...

နောက်..ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကတော့ သူတို့ရဲ့  နိုင်ငံခြားရေးရုံးကိုရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ထိုင်းတွေ ပတ်ပို့စ် လုပ်နေကြတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဟင်းဟင်း...မြန်မာနိုင်ငံမှာ လွန်ခဲ့သော ၂ဝနှစ်..ဝေးလွန်းပါတယ်လေ..၁ဝနှစ်ဘဲထား..။ အဲဒီအချိန်မှာ ပတ်စ်ပို့တွေလုပ်ဖူးကြတယ်မူတ်လား..ဘယ်လိုလေးလဲ..စိမ့်စိမ့်လေးအဝါးခံရ အတီးခံရ အပေါ်တက် အောက်ဆင်း ဟိုလူ့ အဘခေါ်ရ ဒီလူ့အစ်မခေါ်ရနဲ့ ထိုင်မရှိခိုးရုံတမယ်..လူသားတွေ ရုံးပေါ်မှာ အာဏာပါဝါတွေရှိလိုက်ကြတာလေ..။ ကဲပါလေ..

အားလုံးသိပြီးသားကို ချေးခြောက်ရေနူးမနေတော့ပါဘူး..။ ဒီကဟာတွေဘဲ ပြောပြမယ်..။

ဒီပုံကတော့ သူတို့ပတ်စ်ပို့လုပ်ရင် ပထမဆုံးဖေါင်တင်တဲ့နေရာပါ...

 

အပြာရောင်ခေါင်းစည်းထားတဲ့ နေရာမှာ မသိလျှင်မေး..အားလုံးသေသေချာချာပြောပြတယ်..ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်နေရာဘယ်ဋ္ဌာနမဆို customer service ဆိုတဲ့ ဧည့်ဝန်ဆောင်မူ့ကောင်တာတခုက ရှိကိုရှိကြပါတယ်။ ဝင်လာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဘယ်သွားရမှန်းမသိ ကူညီပေးဖို့လေ.။ ရွှေပြည်ကြီးရဲ့ဇရပ်ထဲ

မှာတော့ ပွဲစားဆိုတဲ့လူတန်းစားတွေဘဲ တန်းစီကူညီဆောင်ရွှက်ပေးတာတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ပြီးလက်ဖက်ရည်ဖိုးလေးပေါ့ရှင်..တခွက် ၅ဝဝတွက်ပြီးပေးရင် မယ်ငီးအတီးခံရမယ်..သောင်းဂဏန်း ထောင်ဂဏန်းတောင်းတာပါ..တော်သေး.. ၃သိန်းမဟုတ်လို့... ဖယားဖယား..

အော်..ပြောချင်တာတွေများနေလို့အရေးကြီးဆုံးတချက်ကိုမေ့သွားတော့မလို့

ကျမတို့ကမြန်မာသံရုံးထုတ်ပေးတဲ့ထောက်ခံစာတစောင်ကိုထိုင်းနိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဋ္ဌာနတံဆိပ်ထုထောက်ခံချက်လာယူတာပါ။မနက်၉နာရီလောက်ရောက်

တိုကင်ယူပြီး အမြန်ကြေးနဲ့လုပ်လည်းရ ရိုးရိုးလည်းရတယ်တဲ့။ စာနဲ့ရေးကပ် ထားတာပါ။ နေ့ချင်းပြီးတာပါဘဲ။ အမြန်ကြေးနဲ့လုပ်ရင်တော့နေ့ဝက်နဲ့ပြီးတယ်တဲ့။ ကျမတို့က မြန်မာသံရုံးစာဆိုတာနဲ့ အမြန်ကြေးမရပါဘူးတဲ့။ ကဲပါလေပိုက်

ဆံသက်သာတယ်ထိုင်စောင့်ကြတာပေါ့ဆိုပြီးရိုးရိုးလုပ်ပါတယ်။ သူတို့ကကောင်း
ကောင်းရှင်းပြပါတယ်။ မြန်မာသံရုံးကိုဖုံးခေါ်ပြီး မေးရမှာဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့်

တဲ့..။ဖုံးလေးတခါဆက် ဘာဖြစ်လည်းနော့်..အော်..မိုးကျရွှေကိုကိုတွေက အမြဲဖုံးမကိုင်ဘူးတဲ့ 😁၉နာရီကနေဆက်လိုက်တာ ၁ဝ နာရီအထိ မြင်နေရတယ်ကောင်

မလေးတွေ ဆက်ပေးတာ ၅ ခေါက်လောက်ရှိတယ်။ နောက်ကျမတို့ကိုခေါ်ပြီးပြောပြပါတယ်။ ဟိုဖက်က တာဝန်ရှိသောပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလေယာဉ် ကွင်းသွားနေလို့ပါတဲ့။ နေ့လည်၂နာရီလောက်ပြန်ဆက်ပါတဲ့။ ဒီတော့လည်းစောင့်ပေါ့ရှင်။ နေ့လည် 

၂နာရီဆက်တော့ ကိုကိုကြီးမကိုင်ပါဘူးတဲ့ရှင်...။ ၃နာရီကျမှ အစည်းအဝေးခန်းမထဲရောက်နေလို့ပါတဲ့။သူပြန်ဆက်ပါ့မယ်တဲ့..။ ကဲ..စာရေးမတွေအားလုံးကိုယ်တို့ ၂ယောက်ကို ဝိုင်းကြည့်ကြတယ်။ သူများတွေတော့ ပြန်ကုန်ပြီ လိုတာတွေရလို့ပေါ့..ကိုယ်တို့ ၂ယောက်က ဒီကစောင့်နေသူသီချင်းဆိုနေတုံး။ နောက်ကျမကို

ခေါ်ပြီးပြောပြတယ် သူတို့ကြောင့်တနေကုန်စောင့်ရတာမဟုတ်ဘူးနော်တဲ့..ဟိုကဖုံးမကိုင်လို့ပါ..တဲ့နောက်ဆုံး ရုံးပိတ်ခါနီးလေး..မှမိုးကျရွှေကိုယ်တော်လေး ပြန်ဖုံးခေါ်ပေးတယ်လေ။ ကျမတို့လည်း ကဲ....ပိုက်ဆံသွင်း..အချိန်လည်းမရှိတော့ဘူး..
စာရွှက်ကိုတော့ နောက်နေ့မှာပြန်လာယူပါ..တဲ့။ ကဲ..ထပ်ကုန်ရပြီ တက်စီခ...
ဘတ် ၃ဝဝကျော်  တနေကုန်ညောင်းညာ...ဘယ်ကြောင့်လဲ!!!!!!

လူတွေအများကြီးလာတော့ ခုံတွေအများကြီးချထားပေးပါတယ်။ တဆင့်ပြီးဆင့် တခန်းပြီးတခန်းသွားရုံပါပဲ။အောက်ဆုံးထပ်က စားသောက်ဆိုင်မှာ မြန်မာက

လေးတွေတွေ့ခဲ့တယ်။သနားစရာကောင်းတယ် လခနည်းတယ်တဲ့ လက်မှတ်လည်းရှိဘူးတဲ့။ကဲ..မိုးရွှာတိုင်း မိုးယိုတဲ့ဒဏ်ကိုတော့ခံရအုံးမှာပေါ့။ခေါင်မိုးကမှ
မလုံတာ.....😔😒

အားလုံးဘဲရွှင်လန်းချမ်းမြေ့ကြပါစေရှင်~~
#meemeenage

သူတို့တတွေပေါ့ (၂)..

မင်္ဂလာပါရှင်~~~

ဒီတခါတော့ လေဖမ်းဒန်းစီး အိ..ယောင်ဝါးလုပ်ခဲ့ဖူးတာတွေပေါ့ရှင်...။ တခါခါကျမတို့အားလုံးဘဲ ဒီလိုအခြေ

အနေမျိုးတွေနဲ့ရင်ဆိုင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြဖူးမှာပါလေ..။ နဂိုလ်ကတဲက ခင်ခင်ကြောင်ဖြစ်တဲ့ ကိုယ်တို့ကတော့

ကမောက်ကမတွေဖြစ်ကိုဖြစ်ခဲ့ရပါသေးတယ်။

ထိုင်းမှာပါဘဲ..။ထိုင်းစကားသင်ယူနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ သတင်းတို့ တီဗီမှာလာသမျှမလွှတ်တမ်းကြည့်နေ တဲ့အချိန်ပေါ့။ သူတို့ပြောတာ လိုက်ပြီးဆိုနေတတ်တယ်လေ။ သီချင်းလည်း ၂၄ နာရီပတ်လုံး နားကျပ်တပ် ပြီးဆိုတယ်။ (ဘာသာစကားအသစ်လေ့လာမယ်ဆိုရင် အဲလိုသီချင်းနဲ့သတင်းကနေစတာ ပိုမြန်တယ်နော့

ကိုယ်ရဲ့အတွေ့အကြုံအရပါ) ထိုင်းစကားနဲ့ ရှမ်းစကားက ဆင်ဆင်တူပေမဲ့ ရှမ်းတွေပြောတဲ့ထိုင်းစကားဝဲတာ

ပိုပြီးဆိုးတယ်တဲ့..သူများတွေပြောကြတာပါလေ။ ထားပါတော့ ..။

ဒီလိုမတတ်တခေါက်နဲ့ ရှိနေတုံး တနေ့အလုပ်ထဲမှာ (ဒုတိယအလုပ်ပါ။ ပထမက ထိုင်းဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ဇနီးဆိုင် မှာ..အဲ့..ဆိုင်က ထိုင်းအထက်တန်းလွှာတွေကြားထဲနံမည်ကြီးတာ..ဒုတိယအလုပ်ကြတော့ Tourist

တွေကိုအဓိကထားရောင်းတဲ့ ဆိုင်မှာ) ပေါင်မုန့်ကားခေါ်တဲ့ကားမျိုး..ဒါပေမဲ့ခပ်ကြီးကြီးပြားပြား ခန်းစီးတွေ

ကာလို့ လာဆိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကာလအချိန်က ၁၉၉ဝခုနှစ်ကျော်လောက်အချိန်ဖြစ်ပါတယ်..။ (မနဲပြန်စဉ်းစားရတယ် 😁အရောင်းစာရေးမချည်းဘဲ ၅ဝ ကျော်ရှိတယ်လေ။ ကိုယ့်အလှည့်နဲ့ကိုယ် ဧည့်သည်တွေကို တာဝန်ယူရှင်းပြရတယ်။ ဒီတခါတော့ မယ်ငီးအလှည့်ပေါ့..။ ကားတံခါးဖွင့်ပြီး သူတို့ခြေချတာနဲ့ ဧည့်သည် ကိုစက်ရုံသွားကြည့်မလားလို့ပြောရတယ်လေ။ သာမာန်ကစက်ရုံကိုဧည့်သည်တွေအရင် ကြည့်ပြီးမှ

showroom ထဲလာကြတာလေ။ Bronze cutlery ကြေးထည် ဇွန်းခရင်းဓါးတွေ , Jade factory ကျောက်

စိမ်းရုပ်ထုတွေထုတာ နဲ့ Lacquer  ယွန်းထည်ပစ္စည်းတွေလုပ်တဲ့ အလုပ်ရုံအကြီးကြီး ၃ခုရှိတယ်။နောက်

တော့ ယွန်းထည်အလုပ်ရုံကိုပိတ်လိုက်တယ် ပစ္စည်းဘဲရောင်းတော့တာ။ အရောင်းစာရေးရော အလုပ်ရုံက

အလုပ်သမားရော ပေါင်းလူရာကျော်ရှိတာပေါ့။ တချိန်တခါက ကျိုင်းမယ်မှာ နံမည်အကြီးဆုံးဆိုင်ဖြစ်ခဲ့ဘူး

တယ်တဲ့။ ဘုရင့်သားတော်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သြဇာအာဏာရှိတယ်ဆိုပါတော့။

တကမ္ဘာလုံးဧည့်သည်တွေဆိုတော့ ကိုယ်တို့အရောင်းတွေလည်း ဘာသာစကားအလိုက်ခွဲခြားထားရတယ်

လေ။ တရုတ်ကတော့အများဆုံးဘဲ ၂ဝ နီးပါးလောက်တောင်ရှိမယ်။ ကျန်တာတော့ ဂျပန် ပြင်သစ် ဂျာမဏီ စပိန် အီတလီ နဲ့အင်္ဂလိတ်ပေါ့..လူလည်ကြီးသားသမီးဖြစ်တဲ့ မယ်ငီးကတော့ တေထေးမကြီးကို ညာတီးပြီး ဘာသာစကား ၃မျိုးအထက်တတ်တယ်ဆိုပြီး လုပ်ထားတာလေ..ဟီး..ဘာသာစကားတမျိုးထဲတတ်ရင် လခ ကအနဲ ဆုံးဘဲ။ ၃ မျိုးအထက်ဆိုရင် စူပါဗိုက်ဆာ အဆင့်တွေဘာတွေပေါ့ရှင်။ လခလည်းများ လာသမျှဧည့် သည်ကိုရောင်းပိုင်ခွင့်ရှိ ကော်မရှင်များများရ..အိုး..ကောင်းမှကောင်း။ ဒီတော့ သူဋ္ဌေးမရှေ့မှာအလွှတ် ကျက်

ထားတဲ့ပြင်သစ်စကား အခွန်း ၂ဝလောက် အပြန်ပြန်အလှန်လြှန်မန်မြန်ပြောပြလိုက်တယ်။ သူက..ဟော..

မယ်ငီး ပြင်သစ်လိုရတာဘဲတဲ့..အဲ..နောက် ဂျာမာန်ကျောင်း Goethe institut တက်နေတဲ့အချိန်ဆိုတော့..

ဂျာမန်လည်းရနေတယ်လေ။ ကျန်တာ "နိဟောင်မား"..တို့ "အရီးကတို့""ကိုစိုင်းမတ်"တို့ကလည်း တမျိုး ၁ဝခွန်းစီဆိုပါတော့ ဒီလိုရောကြိတ်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ လူတတ်ကြီးလုပ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ.. @_@ အီတလီနဲ့ စပိန်ကလည်းတခုနဲ့တခု အရမ်းဆင်တူတာကြီးကို ရှမ်းနဲ့ ထိုင်းလိုပါဘဲရောကြိတ်လို့ရပါသေးတယ်။

ဧည့်သည်တွေက ပြင်သစ်များပါတယ်။ သူတို့နဲ့ စကားပြောရင် ပြောသမျှ ပြုံးပြုံးလေး နားထောင်ပြီး"ဝါးလား"

"ဝှီးဝှီး"ဗြန်းဗြန်း" "ဒါးကော" ဒီလို ဖောလိုလေးလိုက်ပေးရုံဘဲ..အဟဲ :P အနဲဆုံးရေမွှေးပုလင်းသေးသေး

လေးတပုလင်း ဘောပင် တချောင်းလောက် တခါတလေလည်း tip money လေး ဘာလေးပေါ့..အရမ်း ရတတ်တာဘဲ။ လေရှည်နေလိုက်တာ..လိုရင်းမရောက်ပြန်တော့ဘူး.. ^_^

ကိုင်း..ပေါင်မုန့်ကားနဲ့လာတဲ့လူကြီးဆီ ပြန်သွားရအောင်..။ သူက ကုတ်နဲ့ ဘွတ်စ်နဲ့။ ကိုယ်တို့အတွေ့အကြုံ

အရ အဲလိုဝတ်တတ်တာက ဂျပန်တွေများတယ်။ မျက်စိလေးကမှေးမှေး အသားကဖြူဖြူဆိုတော့ စမ်းပြီးသာ

ဆဝပ်ဒီခ ရတယ်။ စိတ်ထဲမယ် ဂျပန်အဖိုးကြီးလို့ဘဲထင်တာ။ လက်အုပ်ပြန်ချီပြီး ဆဝပ်ဒီပြန်လုပ်တယ်။

ဒါနဲ့ သူ့အသားအရည်လည်းကောင်းတယ်(စကားမစပ် တချို့သောသူများ ရုပ်ရည်လှပတာကိုမဆိုလိုပါဘူး တခါတလေ အသားအရည်ကအစ သန့်ရှင်းကြည်လင်နေတာမြင်ဖူးတယ်ဟုတ်၊ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့်

လာတယ်ဆိုလို့ခေါ်ရမလားဘဲလေ) သူက Showroom ဖက်ကို ဦးဆောင်တက်သွားရင်းစကားပြော ပါတယ်။ သူနဲ့ပြောနေရင်း စိတ်ထဲမှာမြင်ဖူးသလိုဖြစ်လာတယ်လေ။ သူကလည်းမေးပါတယ်။ သူ့ကိုသိလား

တဲ့..။ ဒီကလည်း မဆိုင်းမတွဘဲဖြေတာပေါ့..သိတာပေါ့..အနုပညာသမားဘဲဟာ..ပေါ့..အဖိုးကြီးပြုံးနေ

တယ်။ မယ်ငီးဆို့များစကားအမျှင်မပြတ်ဘူး..ကျမကရုပ်ရှင်အမြဲတမ်းကြည့်တာလေ..တဲ့..။ လာချေသေး တယ်..သိတာလည်းဟုတ်ဘဲနဲ့ ရမ်းတုတ်နေတာလေ..။ မန်နေဂျာမကြီး အဝေးကနေပြေးထွက်လာတယ်။

ခေါင်းညွတ်လို့ ခါးကျိုးမတတ် ဆဝပ်ဒီခ့ါ..တဲ့။ ပြီးငါသူဋ္ဌေးမကို ပြေးခေါ်လိုက်အုံးမယ်ဆိုပြီး အပြေးထွက် သွားတယ်လေ။ ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်းထိုင်းမတွေလည်း ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ဒီကတော့ ဇွတ် အာချောင်

နေတုံးပါဘဲ..သူက ကြေးထည် ပစ္စည်းလေးလက်ဆောင်ပေးချင်လို့နဲနဲလာဝယ်တာ..တဲ့။ ကိုယ့်ကိုလည်း

နံမည်မေးပါတယ်။ ရောင်းကောင်းပါစေလို့ဆုတောင်းပေးသွားလေရဲ့။

အဖိုးကြီးကားပေါ်တက်သွားမှ သူငယ်ချင်းများက ဝိုင်းမေးကြပါတယ်။ နင်သူနဲ့ဘာတွေပြောသလဲတဲ့။ ငါက

သူ့ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ဖူးတယ်လို့ပြောလိုက်တယ်လေ..ဆိုတော့..မယ်ငီးကို ဝိုင်းထောင်းကြပါတယ်..အဲဒါ

အဲ့ခေတ်က အဆိုတော်ရုပ်ရှင်မင်းသမီး Nantida Kaewbuasai นันทิดา แก้วบัวสาย  ရဲ့ယောက္ခထီးနိုင်

နိုငံခြားရေးဝန်ကြီးတဲ့..အဟိ..ဝန်ကြီးကို ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ဆိုပြီး မယ်ငီး ခပ်တည်တည်နဲ့ရောကြိတ်ချ

လိုက်တာဘဲ.. ဟီး....သတင်းထဲမြင်ဖူးတာကိုလည်း ရှပ်ရုင်သရုပ်ဆောင်လုပ်ချလိုက်တာပေါ့ကွ..မယ်ငီး

နော်..တကယ်ရီရတယ်..ပြန်စဉ်းစားရင် ရှက်လည်းမရှက်တတ်ခဲ့ဖူး.. 😅

အဖိုးကြီးက ချမ်းလည်းချမ်းသာတယ်။ နံမည်ကြီးနိုင်ငံရေးသမားကြီးတဲ့။ အခုတော့ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး ဘဝနဲ့ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူအမူတွေဖြစ်ပြီး ပြည်ပြေးဖြစ်နေပါတယ်။ ပိုင်ဆိုင်မူ့တွေလည်း အများကြီးပေါ့..။ သူတို့နိုင်ငံရေး ကလည်းခပ်ရူပ်ရူပ်တွေပါ။ ခုတော့ မကာအိုမှာနေတယ်ဆိုလားဘဲ။ ကမ္ဘာနေရာများစွာက ကာစီနိုကြီးတွေလည်း အများကြီးပိုင်တယ်တဲ့။သူ့သားလည်း အဆိုတော်မမကြီးကိုပစ်လို့ ခပ်ငယ်ငယ်မင်း သမီးတယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်။ သူ့သီချင်းတွေကမြန်မာလိုပြန်ဆိုထားတာတွေအများကြီးပါဘဲ။ သူတို့ဇာတ်လမ်းက ခုထိုင်းမှာ နံမည်ကြီး သတင်းထူးတွေပေါ့..။

ကဲ..တနေ့နဲနဲနဲ့ မိတ်ဆွေများအပြင်းပြေအတွေ့အကြုံလေးဘာလေးနဲ့ အာလူးလာဖုတ်တာပါလေ..

အားလုံးဘဲရွှင်လန်းချမ်းမြေ့ကြပါစေရှင်~~~

မီးမီး

သူတို့တွေပေါ့..

မင်္ဂလာပါရှင်~~~

ကိုယ့်အကြောင်းမဟုတ်ရင် သူတို့အကြောင်းတွေဘဲရှိတာဘဲလေ..။ သူတို့တွေရှိနေလို့ဘဲ ကိုယ်တို့ဘဝ

ကြီးသာယာလှပနေတာမဟုတ်လား.. ^_^ ။ကဲ..သူတို့တွေဆီသွားကြည့်ကြရအောင်..။ 😂

တကယ်ဆိုရင် ကျိုင်းမယ်အကြောင်းပြန်ပြောတဲ့အခါ ခေါင်းထဲမမေ့နိုင်တာလေးတွေ ပေါ်လာလေးတွေ စဉ်းစားပြီး ရေးချလိုက်တာဘဲ။ ဒီတော့ တောရောက်တောင်ရောက်နဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းလှပါဘူး

ဟီး..။ ခုတလောလည်း အရင်တုံးက သူငယ်ချင်းတွေ လသာ ၂ ဘော်ဒါတက်တုံးကကောလိပ်ကျောင်း

သူဘဝ တက္ကသိုလ်အဆောင်က ကျောင်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးနဲ့ ပြန်တွေ့နေတဲ့အချိန်ပေါ့။

ဇူဇကာဘတ်ကြီးကျေးဇူးပေါ့လေဟယ်..။( ဘီရုမာလိုပြန်ပြီး ဒင်းနံမည်ဖျက်ပေးမှ 😁စိတ်တွေလည်း

ငယ်ဘဝကိုပြန်ရောက်သွားသလိုလို ခုမှဆယ်ကျော်သက်လိုလို.. ကျင်လည်ခဲ့ဖူးတဲ့နယ်ပယ်များစွာထဲက

အပေါင်းအသင်းရောင်းရင်းတွေ ပြန်တွေ့ရတာကတော့ တကယ်ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့
ကျိုင်း မယ်မှာ နေခဲ့တဲ့ ၉နှစ်ကာလက သူငယ်ချင်းများစွာထဲက အနဲအကျဉ်းဘဲပြန်တွေ့ရသေးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကကျောင်းပြီးခါစ အလုပ်လုပ်ရင်းလည်း ပညာသင်နေတဲ့ အရွှယ်ဆိုတော့ ပိုပြီးပျော်စရာကောင်းနေသေးတဲ့အချိန် ပိုဘရုတ်ကျခဲ့တဲ့ကာလတွေဆိုပါတော့..။

ညနေ၅ နာရီဆိုရင် ကုမ္မဏီရဲ့ အရောင်းပြခန်းတံခါးကြီးပိတ်တယ်လေ။ အထဲရောက်နေတဲ့လူရှိရင်တော့
မပိတ်ရသေးဘူးပေါ့။ မယ်ငီးက ၅နာရီအလုပ်ပြီးရင် ညကျောင်းပြေးရတာလေ။ ၆နာရီတိတိကျောင်းစတက်

ခေါင်းလောင်းထိုးတာ။ အလုပ်ဆင်းမှ ကျောင်းအင်္ကျီအဝတ်အစားလှဲရတာလေ။ ဆိုင်ကယ်နဲ့ ပြေးရတာ။
နဲနဲဝေးတယ် မြို့ထဲမှာ ကားကျပ်တာနဲ့ ခဏခဏကျောင်းနောက်ကျတယ်လေ။

တခုသောညနေခင်းမှာ ဆိုင်ပိတ်ခါနီးမှ ခရစ်ယာန်မယ်သီလရှင် ၃-၄ ယောက်နဲ့ နဲနဲတောင်ပေါ်သားမျက်နှာ
လိုမျိုးအဆစ်အပေါက်(တိုတိုပြောတောသား တိုင်းရင်းသားတွေလိုလိုပေါ့လေ) အုပ်စုလိုက်ဝင်လာတယ်။

သူတို့တွေက ဝယ်တာလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ တောကြည့်တောင်ကြည့်နဲ့ ကားမောင်းပို့ပေးတဲ့ ဒါရိုင်ဘာတွေ

ရဲ့သားကောင်ဆိုပါတော့..ထိုင်းကို Tour ထွက်ဖူးရင်တော့ သိကြမှာပါ။ ဒီလိုရတနာဆိုင်ကြီးတွေကိုဧည့်သည်
ပို့ပေးရင် ပိုက်ဆံရတာကိုး..။မယ်ငီးက စိတ်မရှည်ချင်ဘူး..နောက်ကျတော့မှာကိုး..။ အဲ့..ဧည့်သည်

တွေကို ဧည့်ခံနေတဲ့ မယ်ငီးလိုဘဲ ရန်ကုန်က ကုလားမလေး ညီအမ ၂ယောက်ရှိတယ်(သူတို့မိဘများက ကနိုင်ငံရေးနဲ့ ပတ်သက်တာပါ..အဲ့..ခေတ်အခေါ်တောခို..တဲ့) ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာဘဲ..သူငယ်ချင်းမလေး

က လှမ်းပြောတယ်..ဘီရုမာစကားကြီးနဲ့ပေါ့."ဟေ့..မီးမီး..နင်..ဒီနေ့လည်းကျောင်းနောက်ကျအုံးမယ်ပေါ့"

တဲ့..ခင်ခင်ရှည်ကလည်း..သိတဲ့အတိုင်း..ဒီ..အဝတ်အစားဝတ်ပြီး ဘုရားကျောင်းမှာဘဲ ဝတ်ပြုနေပါ့လား..

ဘာလာရှည်တာလဲမသိ..နဲ့ အစချီပြီး ဘလားဘလား..နဲ့ပြန်ပြောနေတာ..ဗြုံး..ဆို မယ်သီလရှင်မလေးက
ဘာပြန်ပြောလည်း၊သိလား..အန်မတန်မှ ပီသလှစွာသော ဗမာစကားနဲ့ "ကျမတို့ကြည့်လို့မရဘူးလားရှင်

မဝယ်ပါဘူးဗဟုသုတအဖြစ်ကြည့်ချင်လို့ပါ "တဲ့...

တိန်..မယ်ငီး..ထွက်ပြေးတာ..တန်းနေတာဘဲ..အိမ်သာထဲမှာ ကျောင်းအဝတ်အစားသွားလှဲနေလိုက်တော့

တယ်..ဟီး...

ရှေ့ပြောနောက်ကြည့်..ဆိုလား..အပြောမတော်တော့ ဆဲသလို..ဆိုရမှာလား..ဂလိုမျိုးတော့ ကျုပ်တို့ခဏခဏ ကြုံဖူးတာပေါ့..တော်... :P ^_^ @_@ :)

အားလုံးဘဲရွှင်လန်းချမ်းမြေ့ကြပါစေရှင်~~~

မီးမီး

ဘန္ေကာက္-ယူအက္စ္သံရုံးက Amazing Thailand

မဂၤလာပါရွင္~~~

ဒီတခါေတာ့ တကယ့္က္ိုမေမ်ာ္လင့္တဲ့ေနရာမွာမေမ်ာ္လင့္ဘဲနဲ ့၊

မေမ်ာ္လင့္တဲ့အျဖစ္အပ်က္ေလးတခု ဆိုပါေတာ့ရွင္။

က်မတို ့အတြက္ မဟာ Amazing Thailand ပါ။
ဒီဇာတ္လမ္းမွာေတာ့သူကပင္တိုင္မင္းသားေပါ့။
က်မက တြန္းပို ့ေလာကသားေလး ဇာတ္ရံပါဘဲ။

အဲဒီႏွစ္ကNYအသြားေလယာဥ္ကြင္းမွာျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြနဲ ့ေတြ ့ခဲ့တယ္၊
သူတို ့ကျမန္မာစကားမတတ္ၾကဘူး၊စကားသြားေျပာတာျပန္မေျပာဘူး။

ဒီအေၾကာင္းကိုေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း ေဒၚမီးအထုတ္ေလးနဲနဲေျဖျပရေတာ့မယ္ေပါ့ေလ။

ဟီးးးးကိုင္းေလလုံးေတြပစ္သြင္းေနၿပီလို ့မထင္ပါနဲ ့ေနာ္..။

က်မတို ့က ျမန္မာႏိုင္ငံပတ္ပို ့စ္ကိုဘဲ ကိုင္ထားတဲ့ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြပါ။

က်မအမ်ဳိးသားအလုပ္အကိုင္ကလည္းေျပာင္းေရႊ ့သြားလာေနရတာ။

တခါတေလေတာ့လည္းဒီအနီေရာင္စာအုပ္နဲ ့ပတ္သက္ၿပီးကသိကေအာက္ျဖစ္စရာေတြ၊

အမ်ားသားဘဲေနာ္။ေတြ ့ဖူး ႀကဳံဖူး ၾကမွာပါဘဲေလ။

အခုဒီယူအက္စ္မွာက်မတို ့က L1 Visa ေနပါတယ္။ က်မကမွီခိုဆိုေတာ့ L2 Visa ေပါ့။

သူ ့အလုပ္ပေရာဂ်က္ကာလ တခုအထိေနတာပါ။L1 Visa က ၃ႏွစ္ ကေန ရႏွစ္ အထိ ေပးပါတယ္။

အဲဒီဗီဇာကလည္း က်မၾကားဖူးတဲ ့ H1 Visa နဲ ့ကြာျခားမယ္နဲ ့တူပါတယ္။ 

အဆင့္ေတြမ်ားၿပီး စာရြက္စာတမ္းေတြတေလွေလာက္ကိုလိုပါတယ္။

အဲဒီ L1 မွာလည္း၂ မ်ဳိးထပ္ခဲြထားပါေသးတယ္။L-1 ရုိးရုိးနဲ ့Blanket L-1 ဒုတိယအမ်ဳိးအစားကေလ်ာက္လႊာတင္ၿပီးေစာင့္စရာမလိုဘဲ ၊

သူတို ့ယူအက္စ္ဖက္ကပို ့လာေပးတဲ့ Blanket L-1 Petitions  ၃ေစာင္ကို၊

ေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ရွိတဲ့ယူအက္စ္သံရုံးမွာ၊သြားတင္ၿပီးဗီဇာေလ်ာက္ရုံပါဘဲ။

အဲဒီစာရြက္ေတြစစ္ေဆးခဆိုၿပီး ေဒၚလာ ၅၀၀ သပ္သပ္ သြင္းရပါတယ္။

ဗီဇာေၾကးကသပ္သပ္ပါ။ တျခားဘာညာဘာညာ စာရြက္လည္းတပုံတေခါင္းႀကီးေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာမွ သံအရာရွိက Blanket L-1 Petitions ၃ေစာင္ကိုဆိုင္းထိုးတံဆိပ္တုံးထုေပးတာေပါ့။
၃ ေစာင္လုံးျပန္ယူလာရပါတယ္။တေစာင္ကေလယာဥ္ကြင္းမွာေပးရပါတယ္။
ေနာက္၂ ေစာင္က ဒီေရာက္ၿပီးရင္ သူတို ့HR ရုံးကစီစဥ္ေပးတဲ့အတိုင္း၊
ဟိုရုံးဒီရုံးတို ့ေပါ့ဗ်ာေပးရတင္ရေသးတယ္။.ဒီလိုရွဳပ္နင္းကီး ကိစၥေတြကိုေဒၚမီးလည္း၊
သိပ္နားမလည္လွပါဘူးေလ။သူေျပာျပလို ့သာေအာ္..ဂလိုလားေပါ့။
(က်မ visa type အရတရား၀င္အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရတယ္ဆိုတာဘဲသိတယ္။အဟဲ.....)

အဲ..ရလာတဲ့ visa က ၃ ႏွစ္၊ဒီကပေရာဂ်က္မၿပီးမခ်င္းဒီမွာသက္တမ္းတိုးလို ့ရတယ္။ ရႏွစ္အထိေပါ့။
ဒါေပမဲ့က်မတို ့က အနီေရာင္စာအုပ္ေလးေတြရဲ ့သားေကာင္ေတြေလ(သူတို ့က Ban ထားတာေတြရွိတယ္ေလ၊အခုမွသာျပန္ဖြင့္တာတို ့ဘာတို ့ကျဖစ္လာတာကိုးးး) ။
ေလယာဥ္ကြင္းမွာသူတို ့ဥပေဒလုပ္နည္းအရ က်မတို ့စာအုပ္ထဲမွာ ၁ ႏွစ္ဘဲတုံးထုေပးပါတယ္။
အလုပ္မၿပီးမခ်င္းေတာ့ေနလို ့ရတာေပါ့။ ရုံးကတိုးေပးမွာေလ။
ဒါေပမဲ့လည္း အိမ္လႊမ္းသူက်မတို ့၂ေယာက္ကေတာ့တႏွစ္တခါဒိုးၾကပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ဧၿပီလကတဲဒီကိုလာေတာ့ ဒီမတ္လထဲျပန္တာနဲ ့စာအုပ္ထဲက visa ကကုန္ၿပီေလ။
သူတို ့လုပ္နည္းအရ ျပန္၀င္ရင္ သံရုံးမွာအ၀င္တုံးဘဲျပန္သြားထုရတယ္။
( visa ေၾကးေတာ့ေပးရတာေပါ့ ဟို ၅၀၀ $ဆိုတာေပးဖို ့လိုေတာ့ဘူးေလ)။
အစအဆုံးျပန္ေလ်ာက္စရာမလိုဘူးတဲ့။
က်မအမ်ဳိးသား စုစုေပါင္း ၄ ႏွစ္ေလာက္ေနတာ ၇ ခါအ၀င္အထြက္လုပ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။
က်မေတာ့ ၄ ခါထဲပါ။ ဒီေတာ့ သံရုံးမွာအ၀င္ျပဖို ့တုံးေလးေတြလည္း ထုဖူးတာေပါ့ ဗ်ာ..။
ထိုင္းမွာလည္းတခါ ထုဖူးခဲ့ပါတယ္။က်န္တာေတာ့ယူရုိဖက္မွာ..။

ကိုင္း..သံရုံးကိုထုမလို ့..အဲဟုတ္ေပါင္..။
စာအုပ္ထဲတံဆိပ္တုံးထုတာကိုေျပာတာ..အဟဲ။
ခ်ိန္းထားတဲ့ မနက္ ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ္ဆိုတာကို ၇ နာရီ ၁၅မိနစ္ကတဲက ေရာက္ရတာေပါ့။
(ရက္ခ်ိန္းကိုေတာ့အြန္လိုင္းကေန ပိုက္ဆံသြင္းၿပီးယူရေသးတယ္ေလ)
လုပ္နည္းေတြက တႏိုင္ငံနဲ ့တႏိုင္ငံကြာတာေတာ့အမွန္ဘဲ။ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ဒီလိုဟုတ္ဖူး။
ေစ်းအခ်ဳိဆုံးဘဲ..။ယူရုိဖက္ဆိုပိုေတာင္ေစ်းႀကီးေသးတယ္။
ဖုံးနဲ ့ရက္ခ်ိန္းယူတာ၊ဖုံးထဲမွာ ကိုယ့္ဘဏ္ကဒ္နံပါတ္တန္းေျပာေပးရတယ္။
ဖုံးချဖတ္တာေလ။အလကားစကားလက္ခံမေျပာႏိုင္ဘူးတဲ့ဒင္းတို ့က..ဟြန္ ့။ 
ထားပါေလ..လိုရင္းေရာက္ေသးဘူးးး။
အပါးပါး...လက္ေညာင္းလိုက္တာ၊အားလူးကလည္းဖုတ္ခ်င္ေနတယ္ေလ..ဟီး။

စကားမစပ္...(ေျပာပါရေစေနာ့္..ဒီထိုင္းမမေတြေလ၊ေတာ္ေတာ္ကျပားမ်ားတယ္။
ယူအက္သံရုံး၊ဂ်ာမဏီသံရုံး၊နယ္သာလင္သံရုံး မွာ visa လာေလ်ာက္တာ ကျပားေတြခ်ည္းဘဲ။
ေျပးေနတဲ့ကေလးလည္းကျပား၊တြန္းလည္းထဲမွာလည္းျပား၊မႀကီးတႀကီးေတြလည္းျပား၊
ဗိုက္ႀကီးသည္ေတြလည္းသူတို ့ခင္ပြန္းသည္ဦးျဖဴျဖဴလက္ေလးကိုင္လို ့ ....၊
ေတြ ့လိုက္ရင္တန္းႀကီးေတြအရွည္ႀကီးဘဲ၊ရာနီးပါးေလာက္ေတာင္ရွိမယ္)။
အျပင္မွာရပ္ေနရတာက ၄၅မိနစ္ေလာက္။ လူနံမည္ေခၚၿခံ၀င္းထဲသြင္း၊
လုံၿခဳံေရးဂိတ္မွာစစ္ခံၿပီးအထဲမွာျပန္တန္းစီေပါ့။စာရြက္စာတမ္းေတြစုံမစုံစစ္၊
ၿပီးနံပါတ္ေလးေပးေနာက္ဆုံးမွ၊အေဆာက္အဦထဲ၀င္ရတယ္။
သူတို ့လည္းအေဆာက္အဦျပင္ေဆာက္ေနေတာ့၊ဒီလူအုပ္နဲ ့အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ၊
စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ ထိုင္စရာမေလာက္ေတာ့မတ္တပ္ေလးေတြနဲ ့ေလေစာင့္ရတာပါ့။

သူတို ့ေလယာဥ္တက္ဖို ့ေစာင့္ေနၾကတာေလ

အထဲမွာေတာ့ နံပါတ္ေလးေတြက visa type အရခဲြၿပီးေပးပါတယ္။
က်မတို ့အလွည့္ေတာ္ေတာ္နဲ ့မေရာက္ဘူး။ေကာင္တာလည္း ၆ခုေလာက္ေတြ ့မိပါတယ္။
အင္တာဗ်ဳးက ၄ခုနဲ ့၂ ခုကစာရြက္စာတမ္းေတြၾကည့္ရူစစ္ေဆးတာေပါ့။
စာရြက္ေတြစစ္တာက ထိုင္းမမေတြပါ။က်မတို ့စာရြက္ကိုစစ္တဲ့ေကာင္မေလးက ကိုယ္၀န္သည္ပါ။
ဂြတ္ထေမာနင္း..ကေနစရတာေပါ့။ဘာဗီဇာလည္းေမးၿပီး Blanket Petition စာရြက္ ၃ေစာင္တန္းေတာင္းေတာ့တာပါဘဲ။ က်မအမ်ဳိးသားရွင္းျပေနတဲ့ စကားကိုလုံး၀နားမေထာင္ပါဘူး။
မိုက္နားမွာကပ္ၿပီးကုန္းေအာ္ေနေတာ့တာဘဲ။ က်မအမ်ဳိးသားကအဲဒီစာရြက္ကို ေကာ္ပီကူးထားတာတေစာင္၊
ဘဲတင္ထားတယ္ေလ။ ရွင္းျပတာကိုသူနားမေထာင္တာကိုတကယ္အံၾသပါတယ္။
က်မတို ့အ၀င္တုံး အတြက္ဘဲလာယူတာပါ။ဒီ L1 visa ျပန္ေလ်ာက္တာဟုတ္ပါဘူးလို ့ေျပာတာ။
ဒီဗီဇာဆိုတာ Blanket Petition ၃ ေစာင္ယူၿပီးတင္ရမယ္ဆိုတာမသိဘူးလား..တဲ့။ ကဲ...စၿပီေလ...။

က်မတို ့ဘယ္လာတဲ့စာရြက္တေလွႀကီးေတြ တခုၿပီးတခုေပးလိုက္ေတာ့၊
ေရႊညဏ္ေတာ္စူးေရာက္တဲ့ (စကားလိမ္ေလးနဲ ့ဖတ္ပါရန္"စူးေရာက္"...):P
ထိုင္းမမက ေကာ္ပီ ၂ေစာင္နဲ ့(ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္၀င္တုံးက ေလဆိပ္ကလူကမယူထားမိတဲ့ အစစ္ေစာင္)၊
ေပါင္း ၃ေစာင္ယူထားၿပီးက်န္တာျပန္ေပးပါတယ္။
(ကိုင္း...ဒီမွာေျပာၾကည့္ရေအာင္၊က်မတို ့ခဏခဏႀကဳံဖူးၾကမွာပါ။အလုပ္နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ၊
တကယ္တန္းသူတို ့ဂဂနနမသိဘဲ နဲနဲသိတာေလး ဗဟုသုတေဘာင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ၊
သူတို ့ရယူထားတဲ့ေနရာ၊ရာထူးနဲ ့မတန္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနၾကတယ္ဆိုတာေလ..။
လက္ခံပါသလားစာဖတ္ပိတ္သတ္ႀကီးမ်ားးးးး))))

က်မအမ်ဳိးသားကက်မကိုျမန္မာလိုေျပာပါတယ္ ...။
အင္းး....စာရြက္ေဟာင္းေတြတံဆိပ္တုံးထုၿပီးသားစာရြက္ေတြကို၊
ခပ္တည္တည္နဲ ့ဒင္းယူထားလိုက္ၿပီ။ဘာေတြဆက္ျဖစ္အုံးမလဲမသိဘူးတဲ့..။
ေနာက္ေတာ့လည္းထင္တဲ့အတိုင္းပါဘဲ...၅၀၀ ေဒၚလာသြင္းပါတဲ့။
ဟိုနယ္သာလင္မွာ တင္တုံးကသြင္းၿပီးၿပီ။အခုအစအဆုံးေလ်ာက္တာဟုတ္ဘူးး၊
အမ်ဳိးသားဓါတ္ျပားေဟာင္းျပန္ဖြင့္ေနရျပန္ၿပီေလ။
ဒီေတာ့..က်မနဲနဲေတာ့ရွည္ရမဲ့အခ်ိန္က်ေရာက္လာၿပီေလ..။
မင္းရဲ ့အထက္ Supervisor ကိုေမးပါလားဒီဗီဇာနဲ ့ပတ္သက္ၿပီးအေတြ ့အႀကဳံမရွိရင္..
လို ့ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ထိုင္းမမလား ထုံမမလားေတာ့မသိပါဘူး...ေရႊမ်က္ေစာင္းႀကီးခဲၿပီး၊
ေပေစာင္းေစာင္းနဲ ့ထြက္သြားပါတယ္။

က်မေတြ ့တာ သူသြားေမးတာလည္း ထိုင္းအဖြားႀကီးတယာက္ပါဘဲ။
ျပန္လာေျပာပါတယ္။နယ္သာလန္မွာသြင္းတာက ဟိုမွာဘဲတဲ ့။ဒီမွာလည္းသြင္းရမယ္တဲ့။
ဗီဇာေၾကးသြင္းတာေတာ့သြင္းရမွန္းသိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ဒီ ၅၀၀ ဆိုတာ L1 အတြက္ကမတင္တဲ့အတြက္သြင္းစရာမလိုဘူးလို ့ေျပာတာ ..မရပါဘူး။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ကလည္း ဒီမွာလာတုံးထုဖူးတယ္။အဲဒီတုံးကလည္းသြင္းစရာမလိုခဲ့ဘူးလို ့ေျပာလည္းမရ။
ထိုင္းအဖြားႀကီးဆီျပန္သြား..ဟာ..ေနာက္ကလူတန္းႀကီးကလည္းအရွည္ႀကီး..။
E လိုေျပာၾကေပမဲ ့ေဒါသထြက္ေတာ့က်မတို ့၂ ေယာက္လုံးအသံအက်ယ္ႀကီးဘဲ..။
အားလုံး၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတာ..ရွက္စရာႀကီး။

ဂ်ပန္ေလယာဥ္ကြင္းမွာ

ဒီတခါ..အဖြားႀကီးထလာပါတယ္။အက္က်ဳမီဆိုၿပီးးးးၾဆာ မင္းပိုက္ဆံမသြင္းရင္ အေမရိကားထဲ၀င္လို ့မရဘူး..ဆိုၿပီးမိုက္ထဲကေနေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
က်မေဒါသအလိပ္လိုက္ထြက္လာတယ္..။ငယ္ထိပ္ကို..ဒိုင္းကနဲဘဲ။
က်မအမ်ဳိးသားက ရွက္လို ့အိုေကအိုေက ဆိုၿပီး၊တျခားေကာင္တာမွာပိုက္ဆံသြားသြင္းဖို ့ျပင္ပါတယ္။
က်မသူတို ့ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ေနတာ ထိုင္းမ ၂ေယာက္တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ၾကည့္ၿပီး။
မ်က္ႏွာအမွဳအယာနဲ ့ႏွဳတ္ခမ္းမဲ့လို ့...။
ကဲ..ေနာက္ေတာ့လည္းေပးရတာဘဲပိုက္ဆံကို..ဆိုတဲ့အေပါက္ေနမွာေပါ့။
က်မလုပ္လို ့ရရင္ေတာ့...ေျပးၿပီးဆဲြဆုတ္လိုက္ခ်င္တယ္...မ်က္ခြက္ေတြကို..။
(အကုသိုလ္ေတြေလ...ပြားတတ္တာ...)

က်မေလ..အခန္းထဲမွာထားတဲ့ကြန္ျပဴတာ ၂လုံးနားသြားတယ္။
က်မ အသည္းအသန္ Blanket Petition L1 visa နဲ ့ပတ္သက္တာအြန္လိုင္းမွာလိုက္ရွာေနမိပါတယ္။
က်မအမ်ဳိးသားကလည္း စိတ္ေတြကတို၊စိတ္ကရွဳပ္(သူ ့အနာကလည္းမခဲြရေသးဘူး)၊
ပါးစပ္ကပြစိပြစိနဲ ့ေျပာရွာပါတယ္။ေငြ ၅၀၀ ကျပန္ရမွာဟုတ္ဘူး။
(သံရုံးထုံးစံဆိုတာသြင္းၿပီးပိုက္ဆံဘယ္ေတာ့မွျပန္မရပါဘူး)
(ကုန္က်စရိတ္ကိုမ်ားေသာအားျဖင့္ ရုံးကကုန္ေပးတာေလ.။ဒါေပမဲ့ဒီျပသာနာကေတာ့ ရမွာဟုတ္ဘူးေသခ်ာတယ္)။က်မလည္း...၊
ျမန္မာလိုေျပာရင္ သူမ်ားနားမလည္မွာစိုးလို ့ ဘို လိုေအာ္ေအာ္ေျပာရေသးတယ္။ 
"ဒီကိစၥ ဒီမွာမၿပီးဘူး။ဒီ ၅၀၀ ျပန္မရလည္း ဒင္းတို ့အက်ဳိးဆက္ကို သိကိုသိရမယ္။
ဒါ ကမာၻႀကီးျပားတယ္ဆိုတဲ့ေခတ္"...ဌဲဌဲ..ဆိုလိုခ်င္တာက ဂလိုေပါ့။(ဘာသာျပန္ၿပီး နားလည္ေပးပါရန္.)။
ဟို..ကင္မရာတပ္ထားတဲ့ေနရာမွာလူးလာခပ္ျပေနခဲ့တာ၊ ေဒၚမီးေပါ့...။
လူအုပ္ႀကီးက က်ဳပ္ကိုၾကည့္လို ့အရုဳးမႀကီးလို ့ထင္လည္းတကယ္ဂဂုမစိုက္ခဲ့ဘူး..။

ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ က်မတို ့ကိုျပန္ေခၚပါတယ္။ဒီတခါေတာ့အင္တာဗ်ဳးဖို ့ေပါ့..။ အေမရိကန္အမ်ဳိးသမီးပါ..။ေဟာင္းအာယူးတဲ့...၂ ေယာက္လုံးေျဖတာတူတယ္ဗ်ဳိ ့..။
We are not fine ကေနစလိုက္ပါတယ္။အမ်ဳိးသားလည္းေျပာက်မလည္းေျပာ..။
သံအရာရွိမမ မ်က္စိေတာင္လည္သြားတယ္။
က်မအမ်ဳိးသားေျပာတာက်မမၾကားဘူး၊က်မကေတာ့ ဟိုထိုင္းအမ်ဳိးသမီးက်မတို ့ကိုဆက္ဆံတာ၊
မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာဘဲေျပာပါတယ္။ပိုက္ဆံသြင္းခိုင္းတယ္။မသြင္းရင္ရင္ မ၀င္ရဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္းး။
သူစာရြက္ကိုၾကည့္ၿပီး၊မ်က္လုံးျပဴးသြားပါတယ္။ငါဆိုင္းဖို ့ေနရာမွာဘယ္သူလာထိုးထားလဲတဲ့။
ေနရာၾကည့္လိုက္ေတာ့ နယ္သာလန္..ၿပီးေမးတယ္ဘယ္ေတာ့နယ္သာလန္ျပန္မလဲတဲ့...။
ကဲ...က်မေျပာတာမွန္ဘူးလား...။ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္လူေတြေလာကမွာမ်ားပါတယ္လို ့..။
ပိုက္ဆံသြင္းထားတဲ့ခ်ာလံျပပါတဲ့..။ပိုက္ဆံမသြင္းရင္ဘယ္သံရုံးကမွ အဲဒီစာမထုတ္ေပးဘူးလို ့ေျပာမွၿငိမ္သြားတာ။ ဒီတခါေတာ့ ဘဲႀကီးလည္းေျပာၿပီေလ၊
ကမၻာအႏွံဘဲသြားလာခဲ့တာျပသာနာျဖစ္ရင္ ဒီ ထိုင္းမွာဘဲျဖစ္ေနတာဘဲ။
ငါလည္း ငတုံးႀကီးဟုတ္ဘူး။သိလို ့ေျပာေနတာတဲ့။
ဘယ္လိုလူေတြနဲ ့ဆက္ဆံေနရမွန္းေတာင္ငါမသိဘူး။
ဗီဇာဆက္ရွင္ ဆိုၿပီးပိုနားလည္တတ္ကြ်မ္းရမွာေပါ့....တဲ့။

အစအဆုံးရွင္းျပန္ရွင္းျပေနရတာ၊ ေမြးကတဲကအေျခအေနေတြျပန္မတင္ျပရတာကိုဘဲကံေကာင္း..။ 
သူကေလးေျပာတာမွပိုမိုက္ပါတယ္။ပိုက္ဆံကိုနင္တို ့ကုမၼဏီမွာျပန္ေတာင္းေလတဲ့..။
အရင္ကလာေတာ့ မေပးရတာကဘာျဖစ္လို ့လဲေမးလည္း..အင္းးအီး..အဲ..။
မွားလို ့ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့...။ဥပေဒေတြက ေျပာင္းတတ္တယ္တဲ့။
အမ်ဳိးသားက..ဒါျဖင့္ရင္ဘယ္တုံးကေျပာင္းလဲ။ အဲဒီဥပေဒ ကိုprint ထုတ္ေပးပါလို ့ေျပာတယ္။
က်မကလည္း ဟိုအရာရွိကိုရွင္က မွားလုပ္ခဲ့တယ္လို ့ဆိုလိုတာလားလို ့ေမးတယ္။ 
သူ အေျခအေနမဟန္ဘူးဆိုတာေတာ့ ခဏေနအုံးဆို သြားျပန္တယ္။
ေနာက္တျခား ၃ေယာက္ေလာက္ထပ္ေရာက္လာတယ္။
က်မတို ့စာအုပ္ေတြၾကည့္ၿပီး ေျပာဆိုေနၾကတာေပါ့။
ထိုင္းအဖြားႀကီးလည္းသူတို ့ကိုရွင္းျပေနတာ၊အဲဒီအခ်ိန္မွ သူ ့တို ့ရဲ ့အရာရွိမမျဖစ္မယ္၊
ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္အျဖဴအဖြားႀကီးေရာက္လာတယ္။
သူစာရြက္ကိုယူႀကည့္ၿပီး ေျပာေနတာ၊အားလုံးက သူ ့ကိုနားေထာင္ေနတာ။
(အသံလည္းမၾကားရပါဘူး။က်မလွမ္းျမင္ရတာေတြပါ)။
အားလုံးက်မတို ့ကိုလွန္းၾကည့္ၾကပါတယ္ၿပီးက်မတို ့ကိုလာေျပာပါတယ္။
ထိုင္ေစာင့္ေပးပါတဲ့။ျပန္ေခၚပါမယ္ဆိုဘဲ။
ထိုင္ပါဘူး..။ဒင္းတို ့ဘယ္လိုလုပ္သလဲဆိုတာသိခ်င္လို ့အဲနားမွာဘဲေပကပ္ၿပီးရပ္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
ေကာင္တာလည္းက်မတို ့၂ ေယာက္ဘဲရွိတယ္။
ေနာက္ကလိုင္းရွည္ကိုေနရာေရႊ ့လိုက္တယ္ေလ။

အၾကာႀကီး..ဖုံးဆက္လိုက္ ေျပာလိုက္နဲ ့၊လူ ၄ ေယာက္ေလာက္ရွဳပ္ေနၾကတာ။
ေနာက္မွ က်မတို ့ကိုေခၚၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။
သူတို ့မွားၿပီးပိုက္ဆံေကာက္မိပါတယ္။ပိုက္ဆံေကာင္တာမွာ ပိုက္ဆံကဒ္ထဲကိုျပန္သြင္းေပးမယ္။
အျဖဴအရာရွိ ၂ ေယာက္ကေတာင္းပန္တယ္။ မနက္ဖန္စာအုပ္ကို စာတိုက္မွာသြားထုတ္လို ့ရပါတယ္တဲ့။
တုံးထုေပးလိုက္ပါ့မယ္ ဗီဇာေၾကးေတာ့သြင္းပါတဲ့...ကဲ.....။
ရာထူးႀကီးတဲ့အဖြားႀကီးက ထိုင္းအဖြားႀကီးကို အဲဒီေနရာမွာဘဲ သူ ့အမွားအတြက္၊
ေျပာေနပါတယ္။ ထိုင္းအဖြားႀကီးမ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္လို ့။
က်မက သူက်မတို ့ကိုျပန္ေတာင္းပန္ေစခ်င္တယ္။ျမန္မာႏိုင္ငံသား စာအုပ္ကိုင္တာနဲ ့သူတို ့ထိုင္းေတြ၊
လူကို တျခားၿဂိဳလ္သားလိုျမင္တဲ့အျမင္မ်ဳိးေတာ့ လုံး၀လက္မခံဘူး။
အမ်ဳိးသားက က်မကိုပိုက္ဆံသြင္းတဲ့ေကာင္တာဆီဆဲြေခၚသြားလို ့၊
သူ ့မိန္းမအေၾကာရွည္တာသိတယ္ေလ..။ဒါေတာင္ ကပ္ရပ္ေကာင္တာက ဗိုက္ႀကီးသည္မကိုေတာ့၊
ကုန္းၿပီးၿပဳံးျပခဲ့ပါေသးတယ္။သူကေတာ့မ်က္လႊာေလးခ် ေခါင္းႀကီးငုံလို ့..။
ေအာ္ ဆာ၀ါဒီခ လုပ္ေတာ့ဘူးလားရွင္......။
(အေနာက္ႏိုင္ငံ ႀကီးသားတို ့ေတာ့မွားရင္လည္းေတာင္းပန္တတ္ပါတယ္)
အျပင္ေရာက္ေတာ့ ေန ့လည္ ၁နာရီေက်ာ္ပါၿပီ။၅ နာရီနီးပါးျငင္းခုံေအာ္ဟစ္ေနရတယ္ေလ။
ျပန္ရလာတဲ့ စာရြက္ေတြလည္းဆိုင္းေတြထိုးထားတာကို ျပန္ဖ်က္ထားတာေတြနဲ ့ရွဳပ္ပြေနတာ၊
ဒီမွာျပသာနာျဖစ္လို ့ကေတာ့ဟိုက မမေတြ နာဖို ့တာျပင္....။

လူလူခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ခ်ဳိးႏွိမ္ဆက္ဆံျခင္းမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။
မီးမီး

"ဓါတ္ပုံနဲ ့စာနဲ ့ဘာမွမဆိုင္ပါဘူးးးးး။စာရွည္ဖတ္ၿပီး ပ်င္းမွာစိုးလို ့...အဟဲ။၄ရက္ေတာင္ေရးယူရတာေနာ့္"

ဘန္ေကာက္ေဆးရုံက Amazing Thailand

မဂၤလာပါရွင္~~~

ဒီတခါေတာ့ နဲနဲအတင္းတုတ္အာလူးဖုတ္ရအုံးမယ္။

က်မေတာ့  Amazing Thailand ကိုထိုင္းမွာအဆင္မေျပ၊ျပသာနာျဖစ္ရင္၊

မွတ္ခ်က္ခ်တဲ့အေနနဲ ့ရဲြ ့သုံးတတ္ပါတယ္။

ဘန္ေကာက္ေဆးရုံေတာ့ လူတိုင္းၾကားဖူးၾကမွာပါ။

ျမန္မာကလူေတြအမ်ားႀကီးေဆးလာကုတာေတြ ့ရတယ္။

ဒီတခါက်မတို ့ျပန္ေတာ့ က်မအမ်ဳိးသားသူ ့ရဲ ့တင္ပါးကအသားပိုစေလးကိုခဲြဖို ့ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္ကလည္းသူခဲြဖူးပါတယ္။အဲဒီေဆးရုံမွာပါဘဲ။

ဒီတခါလည္း ခရီးရွည္(၂၁ နာရီေက်ာ္ေလယာဥ္စီးလာတဲ့ဒဏ္၊ဖိမိတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) ၊

သူ ့အသားပိုစေလးက ေယာင္လာတယ္ေလ။

ေသးေသးေလးပါ(အင္းးးႏွိဳင္းျပရရင္ေတာ့လက္သန္းဆစ္မေရာက္တေရာက္ေပါ့၊

ေဘာပင္ႏိွပ္ေစ့လိုမ်ဳိးရွည္ရွည္ေလးေပါ့)။

ရန္ကုန္မွာ ၄ ရက္ဘဲေနၿပီးျပန္လာရတယ္။ေဆးရုံျပခ်င္လြန္းလို ့ေလ။

ေဆးရုံေရာက္ေတာ့ သူခဲြေနက်ဆရာ၀န္ကမရွိဘူးတဲ့။

ဒါေပမဲ့က်မက ခဲြဖူးတဲ့ဆရာ၀န္နဲ ့ဘဲျပခ်င္တယ္ေျပာလို ့စီစဥ္ေပးပါတယ္။

၄၅မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ရတာေပါ့ေလ။

ဆရာ၀န္ေရာက္လာေတာ့ က်မကလိုက္၀င္မယ္ဆို အမ်ဳိးသားကမ၀င္နဲ ့တဲ့။

သူကရွက္ေနတာေလ။

ေနာက္ၿပီး..တခါလည္းခဲြဖူးတယ္ဆိုေတာ့၊က်မလည္းဆိုဖာမွာအိပ္ေစာင့္တာေပါ့။

ခဏေလးဘဲ ဆရာ၀န္ကက်မကိုလာေျပာပါတယ္။

Ultrasound ရုိက္ဖို ့လိုတယ္တဲ့။ ၆၀၀၀ ဘတ္ေလာက္က်မယ္တဲ့။

အိုေကေပါ့..။ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ခုေခတ္ကအဖုအႀကိတ္ကေနကင္ဆာတို ့ဘာတို ့ျဖစ္တာသိရတာကိုး။

ဒါနဲ ့ေနာက္တခန္းကိုေျပာင္းေပါ့ ေစာင့္တာေပါ့။   

ၿ႔ပီးေတာ့ဆရာ၀န္ဆီျပန္လာ။ သူက အိုေကတဲ့။ အဲ..ဘာအိုေကလဲ။

ဟိုကျဖင့္ထိုင္ေတာင္မထိုင္ႏိုင္ပါဘူးနာလို ့။

ေဆးေပးမယ္တဲ့။အဲဒီအခါမွ ေရႊေယာက္က်ားက မိန္းမကိုေခၚပါတယ္။

က်မကထိုင္းစကားတတ္တယ္ေလ။(တတ္မွာေပါ့က်မတို ့ရွမ္းစကားနဲ ့၆၅% တူတာကိုး)

က်မလည္းေမးတယ္။ဘာျဖစ္လို ့မခဲြေပးတာလဲလို ့။

သူကခဲြစရာမလိုပါဘူးတဲ့။နာရင္ေဆးေသာက္ပါလို ့ဘဲေျပာပါတယ္။

က်မအမ်ဳိးသားကဘယ္လိုေပ်ာက္မွာလဲပိန္ရုံသြားမွာလားတဲ့ေမးလိုက္ပါေသးတယ္။

ဆရာ၀န္ကိုေမးလိုက္ဗမာျပန္လိုက္ထိုင္းေျပာလိုက္နဲ ့ေနာက္ဆုံးေဆး၀ယ္အိမ္ျပန္လာရပါတယ္။

ဘတ္ ၆၀၀၀ ေက်ာ္ ရ၀၀၀နီးပါး ေပါ့ေပးလိုက္ရပါတယ္ေလ။

1 Thai baht = 0.0321 US dollars ဆိုေတာ့ ေဒၚလာ၂၀၀ နီးပါးေပါ့။

လူလည္းသိပ္မရွိတဲ့ ဌာနပါ

တလမ္းလုံးပြစိပြစိနဲ ့ေလ..သူက။ခဲြေပးေစခ်င္ေနတာေလ..။

အိမ္ေရာက္တာနဲ ့က်မသူ ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာေျပာလိုက္တယ္။

ကဲ..ကိုယ္ေတာ္က်ဳပ္ကိုလွန္ျပမွ ၾကည့္ၿပီးေျပာလို ့ရမယ္။(သီးခံပါရွင္..ရွင္းေအာင္ေရးရတာေပါ့ေနာ္)။

ရွင္နာတယ္ေျပာေနတာဘယ္လိုလုပ္သိမွာလဲ၊မျမင္ရဘဲနဲ ့..လို ့။

ကိုင္း...လွန္တယ္။ၾကည့္တယ္။ျမင္တယ္။

အိုး..သူတို ့ကမွင္ျပာႀကီးနဲ ့ကြင္းထားတာေလ။

သူ ့အနာနဲ ့မွင္ျပာကြင္းထားတဲ့ေနရာက လက္တထြာေက်ာ္ေက်ာ္ကြာေနပါတယ္ရွင္။

ျပသာနာကစလာၿပီေလ...။

က်မသူ ့ကိုေမးတယ္မွင္နဲ ့ကြင္းတာဓါတ္မွန္ဌာနကလား ဆရာ၀န္လားေပါ့။

ဆရာ၀န္တဲ့..။ဓါတ္မွန္ဌာနကဘယ္ေနရာရုိက္ရမွန္းမသိလို ့၊

သူ ့ကိုလွန္ခိုင္းထားၿပီးဆရာ၀န္ကိုလွန္းေမးေနရေသးတယ္လို ့သူကေျပာပါတယ္။

ေဆးရုံကိုက်မဖုံးဆက္တယ္။

ဆရာ၀န္နဲ ့ေျပာမယ္ဆိုတာမေပးေျပာပါဘူး။

သူတို ့အေရွ ့ကတာ၀န္ခံနာ့စ္မေလးေတြနဲ ့ဘဲေျပာရပါတယ္။

က်မေဒါပြလို ့တာ္ေတာ္ေအာ္လိုက္တယ္။နားလည္မွဳ ့လဲြတာပါတဲ့။

ဆရာ၀န္ကလူနာလက္လက္ညွိဳးထိုးျပတဲ့ေနရာကိုၾကည့္ေပးတာတဲ့။

ဘယ့္ႏွယ္ရွင္..လူနာကေမွာက္အိပ္ေနေတာ့၊လက္နဲ ့လွမ္းၿပီးေတာ့ထိုးျပလိုက္တာဘဲေလ။

သူက ဆရာ၀န္၊ၿပီးက်ေတာ့တခါလည္း၊ခဲြဖူးတယ္။

တင္ပါးမွာဘဲ။ သူသိရမယ္ေလ။မွတ္တမ္းေတြလွန္ၾကည့္ေလ။

လူနာေဟာင္းက ဒီဆရာ၀န္ကိုေတာင္းဆိုလို ့ဘဲ၊သူလာရတယ္ေလ။

ထားပါေတာ့ေလ..။က်မတို ့ကတျခားရုံးကိစၥရွိလို ့ေနာက္၂ ရက္မွျပန္လာႏိုင္မယ္။

မနက္ ၉နာရီခဲြမယ္ဆိုၿပီးဖုံးမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ေျပာဆိုၿပီး ရက္ခ်ိန္းထားလိုက္ပါတယ္။

ခဲြခန္းေရွ ့ကေဖ်ာ္ေျဖစင္

ကိုင္း...ေနာက္၂ ရက္က်ေတာ့၉နာရီမေဒါင္ခင္ကတဲက ေရာက္ႏွင့္ရၿပီေပါ့။

ေကာင္တာက နာ့စ္မေလးေတြက က်မတို ့ကိုသိေနၿပီေလ။

ျငင္းခုံထားတာကိုး..။

လာပါ ႀကြပါရွင္.ေပါ့..(က်မနဲ ့ထိုင္းလိုဘဲေျပာတာပါ)။

ဆရာ၀န္ေရာက္လာေတာ့ စစ္ေဆးၿပီး၊

က်မဆီကို နာ့စ္မေလးကကဒ္ျပားေလးမွာလက္မွတ္လာထိုးခိုင္းပါတယ္။

ခဲြစတ္ခ ၁၃၀၀၀ ဘတ္ေလာက္က်မယ္တဲ့။ခဲြဖို ့သေဘာတူမတူေပါ့။

က်မက အျပင္မွာဘဲထိုင္ေစာင့္ေနတာေလ။

အိုေက..ခဲြဖို ့လာတာဘဲ၊ခဲြမယ္။ဒါေပမဲ့ အရင္ Ultrasound ရုိက္ထားတဲ့ ၆၀၀၀ ဆိုတာေကာ၊

ဘယ္လိုလုပ္ေပးမွာလဲ။ မွားၿပီးရုိက္တာဘဲ..၊လို ့ေျပာလိုက္ပါတယ္။

က်မကိုခဏဆိုၿပီးျပန္သြားပါတယ္။ဖုံးေတြဆက္ ဆရာ၀န္နဲ ့ေျပာဆိုၿပီးျပန္လာတယ္။

ေဆးရုံထုံးစံက ေစ်းေလွ်ာ့လို ့မရပါဘူးတဲ့။ေဒၚလာနဲ ့ဆို $ ၄၀၀ က်ေနၿပီေလ။

ကဲ....က်မကမွ ေဒါသမထြက္ဘူးဆိုရင္ က်မငတုံးငအလို ့ဘဲမွတ္ယူစရာရွိေတာ့တယ္။

လာစမ္း..ဒီ..ယပက္လက္ဆိုတာ...။

က်က်နန ေမာင္းတင္ၿပီး..ရင္ေခါင္းထဲကအသံနဲ ့ကိုေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။

က်မတို ့ကမွားတာလား။ေဆးရုံဖက္ကမွားတာလား မေန ့က ရုိက္တဲ့ကိစၥမွာ။

ေနာက္ၿပီးလူနာက ၂ ရက္ထိုင္လို ့မရ ကြတတနဲ ့ေနရတာ။ဒါမ်ဳိးျဖစ္သင့္သလား။

က်မတို ့၂ ေယာက္ရဲ ့မွတ္တမ္းကိုျပန္ၾကည့္ပါ။

ဒီ၅ ႏွစ္ထဲမွာဘဲ သိန္းခ်ီရွိေနတယ္ၿပီ။ဒါမင္းတို ့ေဖာက္သည္ကို ဆက္ဆံတဲ့နည္းလား။

ေဆးရုံေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ငါေဆးရုံေျပာင္းရမွာလား...။ဘာလားနဲ ့ေပါ့။

(ဘာရမလဲ..ဟုတ္တာေကာ မဟုတ္တာေကာအသာထား၊ေျပာႏိုင္တုံးေတာ့ဒလစပ္ေျပာလိုက္တာဘဲ)

ဟီး...ျဖစ္ခ်င္ေတာ့။ကပ္ရပ္ထိုင္ေနတာျမန္မာမိသားစု။

သူတို ့က်မကိုၾကည့္ေနၾကတာ။ၿဂိဳလ္သားတေယာက္လို ့ထင္ေနလားမသိပါဘူး။

ဒီထိုင္းေတြက ဖားမာ့ ဖားမာ့လို ့ျမန္မာျပည္ကလူကိုေခၚတယ္။

ၿပီး...ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္တယ္။ႏွိမ္ခ်င္တယ္ေလ။ဖိေဟာက္ေပးလိုက္ရင္..ကုပ္ေနတာဘဲ။

ခ်ထားတဲ့ေရဗူး ၃ ဗူးေလာက္ကိုတကြပ္ကြပ္ေမာ့လိုက္ရတယ္။

ေဒါသေမာဟေတြေလ..။

ေနာက္ျပန္လာတယ္...ဆရာ၀န္နဲ ့က်မဘာမွမေျပာရေသးဘူး။

နာ့စ္မေတြ သူတို ့ေခါင္းေဆာင္မေတြနဲ ့ဘဲေျပာေနရေသးတာ။

ဆရာ၀န္ကေျပာတယ္တဲ့ သူ ့ခဲြစိတ္ခ ၃၀၀၀ မယူဘဲခဲြေပးမယ္၊သေဘာတူပါသလား တဲ့။

က်မတခြန္းဘဲေျပာလိုက္တယ္။ ခြပ္ခြန္း(ေက်းဇူးတင္တယ္)လို ့။

(ေမာေနၿပီေလ..ေဘးပတ္၀န္းက်င္ၾကည့္ၿပီးလည္းရွက္လာတယ္)။

ေနာက္နာ့စ္မလာေျပာပါတယ္။သူတို ့ရဲ ့စကားျပန္နဲ ့သုံးခ်င္ပါတယ္။

ခြင့္ျပဳတဲ့။အိုေက..ေခၚလာေလ..။(က်မတို ့သြားတိုင္းစကားျပန္လိုမလိုေမးပါတယ္။

သူတို ဆီကစကားျပန္ကိုက်မျမင္ဖူးတာက(ေကာင္မေလးတေယာက္ပါ)

ငယ္လည္းငယ္ေသးၾကပါတယ္ေလ၊ေဆးရုံအသုံးအႏူန္း

ေဆးပညာေ၀ၚဟာရေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး)ထားပါေတာ့ေလ။

ဒါကသူတို ့ျပသာနာ။ဒီတခါေခၚလာေပးတဲ့ေကာင္ေလးကလည္းငယ္ငယ္လူရည္သန္ ့ေလး။

အန္တီ၊အန္ကယ္နဲ ့ေပါ့။ဘာျဖစ္တာလဲေပါ့။(ဆရာ၀န္အခန္းထဲေရာက္ေနၾကၿပီေလ)။

ဆရာ၀န္က ထိုင္းလိုသူ ့ကိုေျပာျပေတာ့၊သူက အဂၤလိပ္လိုဘဲေျပာပါ။ သူျမန္မာလိုျပန္ေပးမယ္တဲ့။

ကဲ...လူေလး ၃ေယာက္တပိုင္းထဲနဲ ့ကပ္ရူပ္ေနျပန္ၿပီေလ။

က်မကျမန္မာလိုေျပာတာ။ေကာင္ေလးက အဂၤလိပ္လိုျပန္ပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္ေမာလဲ...။

လာအုံး...ေဒၚမီးခ်ဲအုံးမယ္။

ဆရာ၀န္က်မကိုေျပာေျပာမေျပာေျပာ၊က်မကဆရာ၀န္ E လိုေျပာရင္  E လိုမွဳတ္ျပန္မွဳတ္လိုက္တယ္။

ထိုင္းလိုေျပာရင္ထိုင္းလိုျပန္ေျပာတယ္။

ေကာင္ေလးကိုေတာ့..သားေရ ခဏေနာ္ေပါ့။

ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္လဲလို ့ဒီတခါမွဆရာ၀န္က က်မကိုၾကည့္ၿပီးေမးပါတယ္။

က်မက အနာသက္သာခ်င္တယ္။လူနာစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္။

ေငြေရးေၾကးေရးကို အဓိကမထားလို ့ဒီလိုေဆးရုံမ်ဳိးကိုေရာက္လာတာ။

အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရင္ ေျပေအာင္ညိွႏိွဳင္းေပးရမွာေလ။

က်မလည္း ကမာၻပတ္ခဲ့တာဘဲ။အားလုံးကိုနားလည္ပါတယ္။ 

က်မတို ့ကိုဒီလိုမ်ဳိးမဆက္ဆံနဲ ့ေလ။(ဟုတ္တယ္ ျမန္မာဆိုၿပီးႏွိမ္လို ့ကေတာ့..ဟင္းးးး)

ေကာင္ေလးနားလည္ေအာင္လို ့က်မ E လိုလည္းမွဳတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဟြန္းးးးး(က်မ ထိုင္းမွာ ၉ ႏွစ္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္၊ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ ့ဘဲအလုပ္လုပ္ခဲ့တာ၊

ညဆိုရင္ထိုင္းေက်ာင္းတက္ပါတယ္။AUA ဆိုတဲ့E ေက်ာင္းတက္ပါသည္။

Goethe ဆိုတဲ့ဂ်ာမာန္ေက်ာင္းလည္းတက္ပါသည္။ရန္ကုန္မွာေတာင္ထိုင္းဆရာမလုပ္ေသးဗ်ားးး

ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ကပ္ၾကြားပါသည္...:P)

သူမ်ားေတြလိုေတာ့ ပေရာဖက္ရွင္နယ္ႀကီးဘယ္ဟုတ္မလဲ။

ဘ၀ ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲေတာ့ လက္ပစ္ကူးႏိုင္လာခဲ့တာဘဲေလ။ :)))

က်မရဲ ့ဆႏၵက သူတို ့ဖက္ကမွားရင္ မွားတယ္လို ့၀န္ခံေျပာေစခ်င္တာပါ။

မေသေသာေဆးသမား၊မမွားေသာေရွ ့ေန ဆိုတာလည္းနားလည္ပါတယ္။

အဲဒါကို လူနာလက္ညိုးညြန္တဲ့အတိုင္းဘဲလုပ္ပါတယ္၊

ဆိုၿပီးဇြတ္ႀကီးေျပာေနတာကိုလုံး၀လက္မခံပါဘူး။

သူဖတ္ေလ..မွတ္တမ္းေတြကို။

သူဘဲခဲြေပးဖူးတယ္ေလ..ဒီလိုအဖုေလးဘဲဟာ။

အသားေျပာင္ႀကီးေပၚမွာ Ultrasoundရုိက္ခိုင္းေတာ့ဘာေတြ ့မွာလဲ...။

က်မအမ်ဳိးသားကေတာ့ဆရာ၀န္ကိုသနားလို ့မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး ၃၀၀၀ ေပးလိုက္ပါတဲ့။

က်မကိုကပ္ၿပီးေျပာေနတယ္။(ဆရာ၀န္ကခဲြေပးေနတုံးက်မအမ်ဳိးသားကိုေမးတယ္တဲ့။

မင္းမိန္းမကဘာလူမ်ဳိးလဲတဲ့.....အဟိ....ရွမ္းမကြ)

က်မက ဆရာ၀န္မွတ္မိသြားေအာင္ ေနာက္မေပါ့ေအာင္ နားလည္သြားေအာင္ လုိ ့။

လုံး၀ သေဘာမတူခဲ့ပါဘူး။

စကားျပန္ေကာင္ေလးလည္းအျပင္ေရာက္ေတာ့လာေျပာပါတယ္။

ခုလိုက်မျပန္ေျပာတာသေဘာက်တယ္တဲ့။ 

ျမန္မာဆိုၿပီး အျဖဴေတြနဲ ့တန္းတူေစ်းယူၿပီး နဲနဲခဲြျခားတတ္တယ္တဲ့။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့။

အျပင္က ျမန္မာမိသားစုလည္း အူဆိုလားအစာအိမ္ဆိုလားခဲြတာ။

ပိုး၀င္ၿပီး ေယာင္လို ့မျပန္ႏိုင္ေသးဘဲေစာင့္ေနရတယ္တဲ့။

စကားလည္းမတတ္ေတာ့ စကားျပန္နဲ ့ဘဲစခန္းသြားရတယ္။

ပိုး၀င္တယ္ဆိုတာခဲြခန္းမွာျပသာနာရွိလို ့တဲ့။

သားကတျခားႏိုင္ငံကဆရာ၀န္ဆိုေတာ့ ဟိုကေနလွမ္းၿပီးေျပာျပတယ္ေလ..။

ကဲ....။

ေနာက္ဆုံးက်မဘယ္ေလာက္ရွင္းရလဲသိလား...၄၀၀၀ ဘတ္။

ေနာက္ခ်ဳပ္ရုိးေျဖ အနာေဆး က ၂၀၀၀ နီးပါးးးးး။

စုစုေပါင္းေတာ့လည္း ၁၃၀၀၀ ေက်ာ္က်တာပါဘဲေလ...။

ကိုင္းးးးက်မရဲ ့ဘန္ေကာက္ေဆးရုံက Amazing Thailand..ေပါ့။

က်မေျပာတတ္သလိုေျပာျပတာပါ။

ေနာက္တခုကပိုၿပီးေတာင္ မိုက္ေသးတယ္။

အေမရိကားသံရုံး(ဘန္ေကာက္မွာ)..ေနာက္ဆုံး အရာရွိေတြကက်မတို ့ကိုျပန္ေတာင္းပန္ၾကတယ္။

အဲဒါလည္း ထိုင္းမမေတြကစတာပါဘဲ။

ဒီအေၾကာင္းကိုေနာက္မွအာလူးဖုတ္အုံးမယ္ေလ..။

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့ေနာ္

မီးမီး