မဂၤလာပါရွင္~~~
ငယ္ငယ္ကတဲကပါးစပ္ေလးနဲ
့စၿပီးအလုပ္လုပ္ခဲ့ရလို ့လား၊မသိပါဘူးေလ..။
ႀကီးလာေတာ့လည္းပါးစပ္ေလးရင္းရတဲ့အလုပ္မ်ဳိးေတြနဲ
့ဘဲဆက္တိုက္ႀကဳံရတယ္။
က်မေက်ာင္းၿပီးခါစ
က်ဳိင္းတုံမွာေနတုံးကေပါ့ ညညဆို၊
(မီးကလည္းမီးဆီကိုမလာတတ္ဘူးေလ..ဟီး)။
ဖေယာင္းတုိင္
ေရနံဆီမီးခြက္ ေလထိုးရတဲ့မီးအိမ္၊
(တခ်ဳိ ့ ကေအာက္လင္းမီးအိမ္လို ့ေခၚတယ္တဲ့)နဲ ့ဘဲစခန္းသြားရပါတယ္။
သြားလည္ပတ္စရာေနရာလည္းမရွိ။
ဒီေတာ့ တခ်ာင္းထိုး တဘက္ထိုး ဒါေတြဘဲလုပ္ေနရတယ္ေလ။
ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္
မီးေသြးမီးဖိုေလးနဲ ့ေၾကြမုန္ ့ၾကြပ္ေလးကင္
ေခါပုပ္ေလးကင္ သိုးေမႊးထိုးတံေလးေတြနဲ ့၊
အဲဒါက်မတို
့ဆီက ရွမ္းမေတြစတိုင္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ..။
အဲဒါနဲ
့၂အိမ္ေက်ာ္မွာေနတဲ့တရုတ္အေဒၚႀကီးတေယာက္က သူ ့သမီးအငယ္ဆုံးတေယာက္၊
အိမ္စာလည္းမလုပ္။စာလည္းမက်က္နဲ
့၊ေျပာရခက္လို ့။
က်မညညသိုးေမႊးထိုးရင္းသူ
့ကိုစာျပေပးလို ့အကူအညီေတာင္းတယ္ေလ။
က်မထိုးထားတဲ့ယုန္ေမႊးတဘက္ေတြလည္း ၀ယ္ေသးတယ္ေလ။
ပိုက္ဆံရေတာ့ေပ်ာ္လိုက္တာ။
အဲဒါနဲ ့သူ ့သမီးကိုအိမ္စာလုပ္ရင္ေစာင့္ၾကည့္ေပးတဲ့သူျဖစ္သြားတာေပါ့။
လကုန္ရင္ပိုက္ဆံကရအုံးမယ္ေလ..။
ေပးသေလာက္ယူမယ္လို ့ဘဲမွန္းထားပါတယ္။
တပတ္ေလာက္ေနေတာ့ အိမ္ကိုအၿမဲလာတတ္တဲ့ ခ်ဲထီေရာင္းတဲ့ဦးေလးႀကီးတေယာက္က၊
က်မနဲ ့ခေလးမေလးကိုေတြ ့ေတာ့..။
သူ ့ခေလး၃ ေယာက္ကိုလည္းအပ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုအိမ္စာလုပ္မလုပ္ၾကည့္ေပးပါတဲ့..။
ကုိယ့္ဖေယာင္းတိုင္ကိုယ္ယူလာပါ့မယ္ဆိုဘဲ..။
အိုး..အလကားေနေတာ့လည္းအလကားဘဲ။
စာသင္ရတာလည္းဟုတ္ဘဲနဲ ့။
သူတို ့ေလးေတြေမးတာေျဖေပး။
အိမ္စာေလးေတြရွိလားေမးၿပီးစာက်က္ခိုင္းရုံဘဲေလ။
ဒီေတာ့..အိုေကတာေပါ့..ေနာ့္။
ဒီလိုနဲ ့ဘဲ ရပ္ကြက္ထဲကခေလး သူငယ္တန္းကေန (ရ )တန္းအထိ၊
အေယာက္ ၂၀ ေက်ာ္ရဲ ့ဆရာမငယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။
က်မရဲ ့အမက အဲဒီတုံးကအလယ္တန္းျပက်ာင္းဆရာမဆိုေတာ့၊
သူ ့ကိုဆရာမႀကီး၊က်မကိုက်ေတာ့ ဆရာမငယ္။
သူတို ့ေလးေတြေခၚၾကတာေလ..။
သူငယ္တန္းခေလးေတြကို ေပါင္ေပၚတင္ေခ်ာ့ၿပီးစာသင္ေပးရတယ္။
ႀကီးတဲ့ခေလးေတြကေတာ့ စာေမးရုံပါဘဲ။
တေန ့သင္တဲ့စာ အားလုံးက်က္ခိုင္းတယ္။
စာဆိုၿပီးမွ အိမ္ျပန္ရတယ္။
အိမ္ေရွ ့မွာ ည ဂနာရီဆိုရင္ လာႀကိဳတဲ ့သူေတြနဲ ့စည္ကားေနတာေပါ့။
လကုန္လို ့လခေလးေတြလာေပးရင္(တေယာက္ကို ၂၅က်ပ္ရတယ္)။
က်ဳိင္းတုံရုပ္ရွင္ရုံနေဘးက ကုလားႀကီး၂ျပန္ေၾကာ္ေတြ၀ယ္ၿပီး။
အားလုံးစားၾကတယ္။သူတို ့ေလးေတြနဲ ့လုစားရတာ..။
သူတို ့ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းဖို ့ႏို ့ဆီခြက္ေတြ စည္သြပ္ဗူးေဟာင္း ေတြစုရတာကအေမာ။
အၿမဲတမ္းေပ်ာက္ေနတာဘဲ..။
အိမ္ေနာက္ေဖးက ထမင္းစားခန္းမွာ(နဲနဲက်ယ္ေတာ့အဆင္ေျပေနတာ)၊
စားပဲြ၀ိုင္းက တခု၊ေလးေထာင့္စားပဲြရွည္ႀကီးက ၂ခု၊
တရုတ္ေခြးေျခေခၚမလားဘဲ..။
အဲဒီလိုခုံေလးေတြနဲ ့။ညညဆိုဆူညံေနတာ။
ခုႏွစ္အိမ္၊ရွစ္အိမ္ၾကားေပါ့။
ဆရာမငယ္လည္း ေအာ္ဟစ္ေနရတယ္။
ဖယာင္းတိုင္(အရည္ေပ်ာ္သြားတဲ့ဖေယာင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြ)
နယ္ဖတ္ကစားၾကတယ္ေလ၊ေဆာ့ၾကတယ္ေလ။
ဒါနဲ ့ကဲ..ဖေယာင္းကိစၥ စခန္းရပ္ၿပီး ေအာက္လင္းမီးအိမ္၊
ထြန္းေပးရတယ္၊ကိုယ့္စီးပြားေရးဆိုေတာ့။
သူမ်ားအားကိုးလို ့ျဖစ္ဘူးေလ။
က်မအဲဒီမီးအိမ္ထြန္း ေတာ္ေတာ္ကြ်မ္းက်င္သြားပါတယ္။
မီးစာေလးကိုအရက္ပ်ံနဲနဲေလးခြက္ထဲထည့္၊
ၿပီးမီးစာကိုမီးရူိ ့မီးၿငိမ္းစျပဳရင္ ေလထိုးတံကိုအားရပါးရထိုးေတာ့တာဘဲေလ..။
အဲ...အရက္ပ်ံဖိုး၊ဆီဖိုးဆရာမငယ္၀ယ္ရတာေပါ့။
အေမကေပးဘူးတဲ့။ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြရွိေနတာဘဲတဲ့။
အဟဲ..ကေလးေတြဆီကပိုမေတာင္းပါဘူး..။
ေနာက္သူတို ့ေလးေတြရဲ ့ကံလား..။
က်မရဲ ့ဆုေတာင္းကျပည့္သြားတာလားမသိပါဘူး။
မီးစက္၀ယ္ခ်င္လို ့ ခ်ဲထီထိုးတာ ၃၀က်ပ္ ဖိုးေပါက္တယ္ဗ်..။
ခ်က္ခ်င္း၀ယ္တာေပါ့။
မီးစက္ေတြဘာေတြနဲ ့ေဒၚမီးစာက်က္၀ိုင္းေလးကဟုတ္ေနတာ။
ေနာက္က်မတို ့က်ဳိင္းေဖါင္းေရေခ်ာင္းကို ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္ႀကတယ္။
အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။
စက္ဘီးေတြအစီး ၂၀နီးပါးနဲ ့ခေလးငယ္ေလးေတြေတာ့ မုန္ ့ေတြေရဗူးေတြနဲ ့၊
ကားနဲ ့ေခၚသြားရတယ္။
အဲဒါကို...ေနာက္မွာဘဲေျပာျပေတာ့မယ္ေနာ္..။
အဟီး...အိမ္အလုပ္ေတြပစ္ၿပီး ေရးေနလိုက္တာ။
ဟင္းခ်က္လိုက္အုံးမယ္။
ဒါေလးကို ၃ရက္ေတာင္ေရးရတာ...။
မီးမီး
ထုံးစံအတိုင္းပါဘဲေလ..ပုံေလးေတြကို၊
အင္တာနက္ကေနရွာေဖြေမႊေနာက္ၿပီးယူထားပါတယ္။
တီထြင္သူအေပါင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း...။
တပတ္ေလာက္ေနေတာ့ အိမ္ကိုအၿမဲလာတတ္တဲ့ ခ်ဲထီေရာင္းတဲ့ဦးေလးႀကီးတေယာက္က၊
က်မနဲ ့ခေလးမေလးကိုေတြ ့ေတာ့..။
သူ ့ခေလး၃ ေယာက္ကိုလည္းအပ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုအိမ္စာလုပ္မလုပ္ၾကည့္ေပးပါတဲ့..။
ကုိယ့္ဖေယာင္းတိုင္ကိုယ္ယူလာပါ့မယ္ဆိုဘဲ..။
အိုး..အလကားေနေတာ့လည္းအလကားဘဲ။
စာသင္ရတာလည္းဟုတ္ဘဲနဲ ့။
သူတို ့ေလးေတြေမးတာေျဖေပး။
အိမ္စာေလးေတြရွိလားေမးၿပီးစာက်က္ခိုင္းရုံဘဲေလ။
ဒီေတာ့..အိုေကတာေပါ့..ေနာ့္။
ဒီလိုနဲ ့ဘဲ ရပ္ကြက္ထဲကခေလး သူငယ္တန္းကေန (ရ )တန္းအထိ၊
အေယာက္ ၂၀ ေက်ာ္ရဲ ့ဆရာမငယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။
က်မရဲ ့အမက အဲဒီတုံးကအလယ္တန္းျပက်ာင္းဆရာမဆိုေတာ့၊
သူ ့ကိုဆရာမႀကီး၊က်မကိုက်ေတာ့ ဆရာမငယ္။
သူတို ့ေလးေတြေခၚၾကတာေလ..။
သူငယ္တန္းခေလးေတြကို ေပါင္ေပၚတင္ေခ်ာ့ၿပီးစာသင္ေပးရတယ္။
ႀကီးတဲ့ခေလးေတြကေတာ့ စာေမးရုံပါဘဲ။
တေန ့သင္တဲ့စာ အားလုံးက်က္ခိုင္းတယ္။
စာဆိုၿပီးမွ အိမ္ျပန္ရတယ္။
အိမ္ေရွ ့မွာ ည ဂနာရီဆိုရင္ လာႀကိဳတဲ ့သူေတြနဲ ့စည္ကားေနတာေပါ့။
လကုန္လို ့လခေလးေတြလာေပးရင္(တေယာက္ကို ၂၅က်ပ္ရတယ္)။
က်ဳိင္းတုံရုပ္ရွင္ရုံနေဘးက ကုလားႀကီး၂ျပန္ေၾကာ္ေတြ၀ယ္ၿပီး။
အားလုံးစားၾကတယ္။သူတို ့ေလးေတြနဲ ့လုစားရတာ..။
သူတို ့ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းဖို ့ႏို ့ဆီခြက္ေတြ စည္သြပ္ဗူးေဟာင္း ေတြစုရတာကအေမာ။
အၿမဲတမ္းေပ်ာက္ေနတာဘဲ..။
အိမ္ေနာက္ေဖးက ထမင္းစားခန္းမွာ(နဲနဲက်ယ္ေတာ့အဆင္ေျပေနတာ)၊
စားပဲြ၀ိုင္းက တခု၊ေလးေထာင့္စားပဲြရွည္ႀကီးက ၂ခု၊
တရုတ္ေခြးေျခေခၚမလားဘဲ..။
အဲဒီလိုခုံေလးေတြနဲ ့။ညညဆိုဆူညံေနတာ။
ခုႏွစ္အိမ္၊ရွစ္အိမ္ၾကားေပါ့။
ဆရာမငယ္လည္း ေအာ္ဟစ္ေနရတယ္။
ဖယာင္းတိုင္(အရည္ေပ်ာ္သြားတဲ့ဖေယာင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြ)
နယ္ဖတ္ကစားၾကတယ္ေလ၊ေဆာ့ၾကတယ္ေလ။
ဒါနဲ ့ကဲ..ဖေယာင္းကိစၥ စခန္းရပ္ၿပီး ေအာက္လင္းမီးအိမ္၊
ထြန္းေပးရတယ္၊ကိုယ့္စီးပြားေရးဆိုေတာ့။
သူမ်ားအားကိုးလို ့ျဖစ္ဘူးေလ။
က်မအဲဒီမီးအိမ္ထြန္း ေတာ္ေတာ္ကြ်မ္းက်င္သြားပါတယ္။
မီးစာေလးကိုအရက္ပ်ံနဲနဲေလးခြက္ထဲထည့္၊
ၿပီးမီးစာကိုမီးရူိ ့မီးၿငိမ္းစျပဳရင္ ေလထိုးတံကိုအားရပါးရထိုးေတာ့တာဘဲေလ..။
အဲ...အရက္ပ်ံဖိုး၊ဆီဖိုးဆရာမငယ္၀ယ္ရတာေပါ့။
အေမကေပးဘူးတဲ့။ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြရွိေနတာဘဲတဲ့။
အဟဲ..ကေလးေတြဆီကပိုမေတာင္းပါဘူး..။
ေနာက္သူတို ့ေလးေတြရဲ ့ကံလား..။
က်မရဲ ့ဆုေတာင္းကျပည့္သြားတာလားမသိပါဘူး။
မီးစက္၀ယ္ခ်င္လို ့ ခ်ဲထီထိုးတာ ၃၀က်ပ္ ဖိုးေပါက္တယ္ဗ်..။
ခ်က္ခ်င္း၀ယ္တာေပါ့။
မီးစက္ေတြဘာေတြနဲ ့ေဒၚမီးစာက်က္၀ိုင္းေလးကဟုတ္ေနတာ။
ေနာက္က်မတို ့က်ဳိင္းေဖါင္းေရေခ်ာင္းကို ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္ႀကတယ္။
အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။
စက္ဘီးေတြအစီး ၂၀နီးပါးနဲ ့ခေလးငယ္ေလးေတြေတာ့ မုန္ ့ေတြေရဗူးေတြနဲ ့၊
ကားနဲ ့ေခၚသြားရတယ္။
အဲဒါကို...ေနာက္မွာဘဲေျပာျပေတာ့မယ္ေနာ္..။
အဟီး...အိမ္အလုပ္ေတြပစ္ၿပီး ေရးေနလိုက္တာ။
ဟင္းခ်က္လိုက္အုံးမယ္။
ဒါေလးကို ၃ရက္ေတာင္ေရးရတာ...။
မီးမီး
ထုံးစံအတိုင္းပါဘဲေလ..ပုံေလးေတြကို၊
အင္တာနက္ကေနရွာေဖြေမႊေနာက္ၿပီးယူထားပါတယ္။
တီထြင္သူအေပါင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း...။
